تاثیر بازی های گروهی و ورزش های تیمی بر رشد مهارت های اجتماعی و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مقطع متوسطه

هدف از این مقاله، بررسی نقش هدفمند و نظام مند بازی ها و ورزش های گروهی در درس تربیت بدنی، بر رشد مهارت های اجتماعی و کاهش پرخاشگری در دانش آموزان مقطع متوسطه است. با تمرکز بر این پرسش اصلی که «چگونه می توان از این ظرفیت برای تقویت سلامت روانی-اجتماعی نوجوانان بهره برد؟»، مقاله با مرور مبانی نظری روانشناسی رشد، یادگیری اجتماعی و انگیزش آغاز می شود. یافته ها، که مبتنی بر پژوهش های پیشین و تجربیات عملی است، نشان می دهند مشارکت در ورزش های تیمی، با طراحی مناسب، می تواند به طور معناداری موجب افزایش همکاری، ارتباط موثر، احساس تعلق و تاب آوری، و نیز کاهش رفتارهای پرخاشگرانه واکنشی شود. با این حال، نقش دبیر تربیت بدنی به عنوان طراح، هدایت گر و تسهیل گر این فرآیند، عاملی کلیدی و تعیین کننده شناسایی شده است. سبک رهبری مشارکتی، تاکید بر فرآیند پیشرفت به جای صرف نتیجه گرایی، و ایجاد فضای بازتاب جمعی، از ویژگی های محیط های موفق است. در نتیجه گیری تاکید می شود که ورزش گروهی می تواند به یک «کارگاه عملی مهارت های زندگی» تبدیل شود، مشروط بر آنکه نگرش و برنامه ریزی آموزشی از «تمرین بدنی محض» به سمت «پرورش اجتماعی عمدی» تغییر یابد. مقاله با ارائه پیشنهادهایی کاربردی برای دبیران، مدیران و سیاست گذاران آموزشی به پایان می رسد.