بررسی پیامدهای آموزش معکوس بر دانش آموزان

این پژوهش با هدف بررسی نقش هوش مصنوعی در آموزش، به روش مرور سیستماتیک و با استفاده از مدل پریزما انجام شده است. با جستجوی نظام مند در پایگاه های داده فارسی شامل جهاد دانشگاهی، مگیران، نورمگز و سیویلیکا در بازه زمانی ۱۳۹۸ تا ۱۴۰۴، تعداد ۲۰۱ سند اولیه شناسایی شد که پس از اعمال معیارهای ورود و خروج، ۷ مقاله برای تحلیل نهایی انتخاب شدند. یافته ها نشان می دهند که استقرار موثر یادگیری معکوس در نظام آموزشی، مستلزم تحولی پارادایمیک و چندسطحی است. در سطح ساختاری، یادگیری معکوس با تعریف مراحل مشخص پیشا، حین و پسا کلاس، چارچوبی برای انتقال مسئولیت پذیری به یادگیرنده و تعمیق فعالیت های شناختی در کلاس فراهم می آورد. در سطح کنش گری، این الگو مستلزم تغییر نقش معلم از انتقال دهنده به تسهیل گر و تبدیل دانش آموز به عامل فعال و خودتنظیم است. در سطح پیامدی، آموزش و یادگیری معکوس در صورت اجرای صحیح، می تواند به تقویت مهارت های فراشناختی، ارتقای توان حل مسئله و افزایش انگیزش درونی بیانجامد. با این حال، دستیابی به این نتایج مشروط به تامین الزامات حیاتی از جمله زیرساخت های دیجیتال، پشتیبانی نهادی، و طراحی آموزشی کیفیت محور است. در نهایت، پژوهش حاضر بر این امر تاکید دارد که موفقیت یادگیری معکوس در گرو عبور از چالش های فرهنگی ناشی از الگوهای سنتی تعلیم و تربیت و اتخاذ رویکردی نظام مند برای یکپارچه سازی ابعاد ساختاری، انسانی و پشتیبانی آن است.