اثر ژئوسل در شن بر پارامترهای رواناب تحت شدت های متغیر بارندگی (مطالعه آزمایشگاهی)

در تحقیق حاضر به بررسی و مقایسه عملکرد سنگدانه شنی متخلخل بدون ژئوسل پلاستیکی (O) و با یک ( G۱)، دو (G۲) و سه لایه (G۳) ژئوسل های پلاستیکی در میزان کاهش حجم رواناب، زمان شروع رواناب (TR)، ضریب رواناب (C)، زمان پایان رواناب (TER) و دبی پیک (PF) در بعد آزمایشگاهی در ۳ سناریو مختلف شدت بارش (i) و ۲ سطح شیب (s) مختلف با کمک دستگاه شبیه ساز باران پرداخته شد. در این پژوهش، در مجموع ۲۴ مدل فیزیکی در سطح آزمایشگاه در نظر گرفته شد. ۱۵ سانتی متر خاک لومی شنی در کف حوضچه های دستگاه ریخته شد و ۱۵ سانتی متر شن برروی آن قرار گرفت. لایه های ژئوسل تنها در شن جاگذاری شدند. نتایج حاصل از آزمایش با روش فاکتوریل و Duncan در نرم افزار SPSS۲۱ مورد ارزیابی قرار گرفت. برای متغیرهای وابسته TR و C در تمامی حالات اختلاف معنی داری در سطح ۵ درصد بین داده ها وجود دارد. تغییرات سناریو بارش و نوع تیمار می-تواند در نتایج PF و TER تفاوت معنی داری را ایجاد کند. حجم تجمعی G۳در تمامی حالات آزمایش نسبت به بقیه تیمارها کمتر است. این نشان می دهد که شن با پوشش G۳ می تواند در کاهش رواناب موثرتر نسبت به پوشش های G۲ ، G۱ و O باشد. با اجرای لایه های بیشتر ژئوسل می توان در زمان شروع رواناب تاخیر ایجاد کرد. همچنین پوشش G۳ نسبت به سایر پوشش ها C و PF را کمتر کند.

کلیدواژه ها:

رواناب ، ژئوسل ، شن ، شبیه ساز بارش ، سناریو شدت بارش