رابطه بیش فعالی و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان ابتدایی منطقه ۶ تهران از دیدگاه معلمان

پژوهش حاضر با هدف بررسی رابطه بین بیش فعالی و خودکارآمدی با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان دوره ابتدایی منطقه ۶ تهران انجام شد. این مطالعه از نوع توصیفی-همبستگی بود و جامعه آماری آن را کلیه دانش آموزان ابتدایی منطقه ۶ تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۰-۱۳۹۹ تشکیل می دادند. از میان آن ها، ۱۲۰ دانش آموز با تشخیص اختلال کمبود توجه–بیش فعالی (ADHD) به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه استاندارد اختلال کمبود توجه–بیش فعالی سوانسون و همکاران (۱۹۸۰)، پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر و همکاران (۱۹۸۲) و پرسشنامه محقق ساخته پیشرفت تحصیلی بودند. روایی و پایایی ابزارها با استفاده از روش های استاندارد تایید شد. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ و آزمون های آماری توصیفی و استنباطی (همبستگی پیرسون) تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین مولفه های بیش فعالی (کمبود توجه و بیش فعالی) با پیشرفت تحصیلی رابطه منفی معنادار (۰/۰۰۱ > p) وجود دارد. همچنین، بین مولفه های خودکارآمدی (میل به آغازگری رفتار، میل به گسترش تلاش و مقاومت در برابر موانع) با پیشرفت تحصیلی رابطه مثبت معنادار (۰/۰۰۱ > p) مشاهده شد. این نتایج بر اهمیت نقش خودکارآمدی به عنوان یک عامل محافظتی در برابر تاثیرات منفی اختلال بیش فعالی بر عملکرد تحصیلی تاکید می کند. پیشنهاد می شود برنامه های مداخله ای در مدارس با هدف تقویت خودکارآمدی و ارائه راهبردهای جبرانی برای دانش آموزان با اختلال بیش فعالی طراحی و اجرا شوند.

کلیدواژه ها:

اختلال کمبود توجه بیش فعالی ، خودکارآمدی ، پیشرفت تحصیلی ، دانش آموزان ابتدایی ، منطقه ۶ تهران