تدوین مدل مفهومی رابطه معماری و کشاورزی در طراحی منظرهای تولیدی پایدار

رشد سریع شهرها، تغییرات اقلیمی و بحران امنیت غذایی، نیاز به بازاندیشی در رابطه دیرینه انسان، فضا و تولید غذا را بیش از پیش آشکار می کند. معماری امروز نمی تواند محدود به ایجاد فضاهای سکونتی باشد، بلکه باید بستری برای بازپیوند حیات شهری با فرآیندهای اکولوژیک و تولیدی فراهم کند. این پژوهش با چنین رویکردی، به ارائه یک مدل مفهومی یکپارچه برای ترکیب معماری و کشاورزی در منظرهای تولیدی پایدار می پردازد.روش تحقیق بر پایه تحلیل محتوای کیفی و ادبیات تخصصی مرتبط با کشاورزی شهری، معماری یکپارچه با کشاورزی، طراحی پایدار و گذار اکولوژیک به صورت نظام مند بررسی می شود. تحلیل مضامین تکرارشونده نشان می دهد که ابعاد پراکنده این حوزه را می توان در چهار بعد اصلی زیست محیطی، فضایی–زیباشناختی، عملکردی–تولیدی و اجتماعی–اقتصادی سازمان دهی کرد. مدل پیشنهادی این پژوهش، این ابعاد را نه به صورت حوزه های مستقل، بلکه به عنوان اجزای یک سیستم شبکه ای با روابط بازخوردی کنار یکدیگر قرار می دهد؛ سیستمی که در آن کیفیت و پایداری منظرهای تولیدی از تعامل همزمان میان فضا، اجتماع، عملکرد و بوم شناسی ناشی می شود و امکان ایجاد طراحی های جامع و چندبعدی را فراهم می آورد.ارزیابی مدل، از طریق تحلیل نمونه های واقعی بین المللی، نشان می دهد که چارچوب پیشنهادی توانایی تبیین، سنجش و هدایت پروژه های معماری مرتبط با تولید غذا را در مقیاس های مختلف دارد و می تواند به عنوان ابزاری عملی برای برنامه ریزی و طراحی منظرهای تولیدی پایدار مورد استفاده قرار گیرد. این پژوهش با یکپارچه سازی ادبیات چندشاخه ای و ارائه مدلی ساختاری، گامی موثر در ارتقای شناخت نظری و عملی حوزه معماری–کشاورزی محسوب می شود و زمینه را برای توسعه دستورالعمل های طراحی، سیاست گذاری و هدایت پروژه های پایدار در راستای شکل دهی فضاهای تولیدی فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

معماری تلفیقی ، کشاورزی شهری ، منظر تولیدی پایدار ، یکپارچگی معماری&ndash ، کشاورزی