رابطه بین عملکرد شناختی و گرایش به خودکشی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در جوانان شهر تهران

مقدمه: در سال های اخیر، جوانان با مشکلات  متعددی روبه رو هستند که این شرایط آسیب پذیری روانی را در میان جوانان تشدید می کند، براین اساس هدف مطالعه حاضر بررسی رابطه بین عملکرد شناختی و گرایش به خودکشی با نقش واسطه ای خودکارآمدی در جوانان شهر تهران بود. روش کار: پژوهش حاضر توصیفی از نوع همبستگی بود. جامعه آماری شامل کلیه جوانان ۱۸ تا ۳۵ ساله ساکن شهر تهران در سال ۱۴۰۴ بود. با استفاده از فرمول کوکران و با در نظر گرفتن سطح اطمینان ۹۵٪ و خطای مجاز ۵٪، حجم نمونه ۴۰۰ نفر تعیین شد. نمونه گیری به روش تصادفی خوشه ای از بین ۴ منطقه از ۲۲ منطقه شهرداری تهران انجام گرفت. برای جمع آوری داده ها از ابزارهای استاندارد شامل پرسشنامه ارزیابی شناختی مونترال (نسخه ۳.۸) برای سنجش عملکرد شناختی، مقیاس سنجش افکار خودکشی بک، و پرسشنامه خودکارآمدی عمومی شرر استفاده شد. داده ها با استفاده از روش های آماری توصیفی و استنباطی شامل مدل سازی معادلات ساختاری در نرم افزارهای SPSS و AMOS تحلیل شدند. یافته ها: نتایج پژوهش نشان داد که عملکرد شناختی ضعیف با افزایش گرایش به خودکشی رابطه مستقیم دارد، در حالی که خودکارآمدی به عنوان عوامل محافظتی عمل می کنند. همچنین، خودکارآمدی نقش واسطه ای معناداری در رابطه بین عملکرد شناختی با گرایش به خودکشی ایفا می کند. نتیجه گیری: این یافته ها بر اهمیت تقویت خودکارآمدی در کاهش گرایش به خودکشی در میان جوانان تاکید دارد و می تواند به عنوان مبنایی برای طراحی مداخلات روانشناختی و برنامه های پیشگیرانه مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

Cognitive performance ، Self-efficacy ، Suicidal tendency ، Young adults in Tehran. ، عملکرد شناختی ، خودکارآمدی ، گرایش به خودکشی ، جوانان تهران.