مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی

مقدمه: کاهش رفتارهای خودجرحی در نوجوانان نقش مهمی در ارتقاء سلامت آن ها دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماه بود. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی مراجعه کننده به هسته مشاوران اداره آموزش و پروش مناطق ۸ و ۱۳ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ تشکیل داد. ۴۵ نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون ۱ (۱۵ نفر)، آزمون ۲ (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به­صورت تصادفی جایگذاری شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (Cognitive Emotion Regulation Questionnaire; CERQ) استفاده شد. خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر یک طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی اجرا شده است. تحلیل داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیرهای تنظیم هیجان سازگارانه (۰۱/۰=P، ۵۸/۱۴=F، ۴۱/۰=η) و تنظیم هیجان ناسازگارانه (۰۱/۰=P، ۶۶/۳۰=F، ۵۹/۰=η) تفاوت معنادار وجود داشت (۰۵/۰>p). نتیجه گیری: در مجموع می توان نتیجه گرفت که خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر دو در طول زمان منجر به کاهش تنظیم هیجان ناسازگار و افزایش تنظیم هیجان سازگار شده اند؛ اما درمان مبتنی بر ذهنی سازی نسبت به خود شفقت ورزی آگاهانه تاثیر بیشتری بر کاهش تنظیم هیجان ناسازگار داشته است. مقدمه: کاهش رفتارهای خودجرحی در نوجوانان نقش مهمی در ارتقاء سلامت آن ها دارد. این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی درمان خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی سازی بر تنظیم هیجان نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی انجام شد. روش کار: پژوهش حاضر نیمه تجربی با طرح پیش­آزمون-پس آزمون و گروه کنترل با دوره پیگیری یک ماه بود. جامعه آماری این پژوهش را نوجوانان دارای رفتارهای خودجرحی مراجعه کننده به هسته مشاوران اداره آموزش و پروش مناطق ۸ و ۱۳ شهر تهران در سال ۱۴۰۳ تشکیل داد. ۴۵ نفر با روش نمونه­گیری در دسترس انتخاب و در سه گروه آزمون ۱ (۱۵ نفر)، آزمون ۲ (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) به­صورت تصادفی جایگذاری شدند. جهت جمع­آوری داده­ها از پرسشنامه تنظیم شناختی هیجان (Cognitive Emotion Regulation Questionnaire; CERQ) استفاده شد. خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر یک طی هشت جلسه ۹۰ دقیقه ای به صورت گروهی اجرا شده است. تحلیل داده­ها به روش تحلیل واریانس اندازه­گیری مکرر انجام شد. یافته ها: یافته ها نشان داد که بین گروه­ها در متغیرهای تنظیم هیجان سازگارانه (۰۱/۰=P، ۵۸/۱۴=F، ۴۱/۰=η) و تنظیم هیجان ناسازگارانه (۰۱/۰=P، ۶۶/۳۰=F، ۵۹/۰=η) تفاوت معنادار وجود داشت (۰۵/۰>p). نتیجه گیری: در مجموع می توان نتیجه گرفت که خود شفقت ورزی آگاهانه و درمان مبتنی بر ذهنی­سازی هر دو در طول زمان منجر به کاهش تنظیم هیجان ناسازگار و افزایش تنظیم هیجان سازگار شده اند؛ اما درمان مبتنی بر ذهنی سازی نسبت به خود شفقت ورزی آگاهانه تاثیر بیشتری بر کاهش تنظیم هیجان ناسازگار داشته است.

کلیدواژه ها:

Self-compassion ، mentalization ، emotion regulation ، self-injury ، خود شفقت ورزی ، ذهنی سازی ، تنظیم هیجان ، خودجرحی