مقایسه تاثیر توسعه پایدار بر انتشار دی اکسید کربن در کشورهای برخوردار از رانت منابع طبیعی و کشورهای صنعتی

زمینه و هدف: عمق یا توسعه مالی یکی از پیش شرط های رشد و توسعه اقتصادی کشور ها به شمار می رود. هدف مقاله حاضر بررسی مقایسه تاثیر توسعه پایدار بر انتشار دی اکسید کربن در کشورهای برخوردار از رانت منابع طبیعی و کشورهای صنعتی است.

روش بررسی: برای این تحقیق، از مدل با رویکرد آستانه ای پانل (PSTR) بر اساس داده های سالانه کشورهای صنعتی (G_۸) شامل؛ فرانسه، آلمان، بریتانیا، ایتالیا، ژاپن، ایالات متحده آمریکا و کانادا و کشورهای (OPEC) شامل؛ الجزایر، ایران، کویت، لیبی، قطر، عربستان سعودی، امارات متحده عربی، اکوادور، آنگولا و ونزوئلا طی بازه ۲۰۲۳-۲۰۰۰ استفاده شد.

یافته ها: نتایج برآورد قسمت غیرخطی مدل (رژیم دوم) برای کشورهای صنعتی نشان می دهد. به ازای یک واحد افزایش در توسعه پایدار، توسعه مالی، حجم تجارت، حجم نقدینگی، نیروی کار و سرمایه ثابت ناخالص به ترتیب؛ ۱۹/۰، ۱۹/۰، ۱۳/۰، ۰۲/۰، ۲۷/۰ و ۰۷/۰ واحد انتشار گاز گلخانه ای کاهش می یابد. برای کشورهای اوپک نیز به ازای یک واحد افزایش در توسعه پایدار، توسعه مالی، حجم تجارت، رانت منابع، حجم نقدینگی، نیروی کار و سرمایه ثابت ناخالص به ترتیب؛ ۰۸/۰، ۰۷/۰، ۰۵/۰، ۱۸/۰، ۲۶/۰، ۰۵/۰ و ۰۳/۰ واحد انتشار گاز گلخانه ای افزایش می یابد. منفی شدن متغیر های مطالعه در بخش غیرخطی در کشور های صنعتی نشان از تائید فرضیه منحنی کوزنتس در مدل می باشد.

بحث و نتیجه گیری: طبق نتایج این مطالعه، توسعه پایدار، توسعه مالی، حجم تجارت، سرمایه ثابت ناخالص در مراحل اولیه توسعه باعث تخریب محیط زیست می شود و پس از رسیدن به حداکثر خود در ادامه نزولی می شود، به طوری که توسعه پایدار باعث بهبود محیط زیست می شود، درحالی که این اثر برای کشورهای نفتی، عکس می باشد. بنابراین کشورهای منتخب نفتی مانند کشورهایی پیشرفته بخشی از درآمد خود را صرف حفظ هرچه بیشتر محیط زیست نموده و یا در مسیر رشد خود از روش هایی استفاده کنند که آلودگی و تخریب کمتری به محیط زیست وارد نمایند. همچنین در این گروه کشورها به دلیل وفور منابع طبیعی و انرژی، قیمت انرژی پایین است که همین موضوع منجر به استفاده بیش از حد و نادرست از انرژی شده است.

کلیدواژه ها:

توسعه پایدار ، انتشار دی اکسید کربن ، رانت منابع طبیعی ، مدل رویکرد آستانه ای پانل.