عدالت داده ای در مطالعات برنامه ریزی شهری و کاربرد آن در کلانشهر تهران

عدالت داده ای، مولفه ای حیاتی در تضمین برابری چرخه اطلاعات بوده و فقدان مطالعات تجربی و شاخص های سنجش آن در کلان شهر تهران، به عنوان یک مسئله جدی، مانعی در برابر ارزیابی منصفانه نظام هوشمند شهری محسوب می شود. این پژوهش با هدف ارزیابی وضعیت مناطق ۲۲ گانه شهرتهران بر اساس ۱۲ شاخص در ابعاد ورودی، فرآیندی و خروجی داده ها انجام گردیده و روش تحقیق آن از نظرهدف؛ توسعه ای-کاربردی ،ماهیت آمیخته ورویکرد؛ پژوهشی اکتشافی-استقرایی و روش جمع آوری داده های مبتنی بر مطالعات اسنادی و مصاحبه با خبرگان و روش تحلیل آن تلفیق دو روش تحلیل مقایسه ای کیفی (QCA) و خوشه بندی K-means می باشد. تحقیق حاضرنشان می دهد دسته بندی مناطق شهری تهران به سه خوشه برخوردار، متوسط و محروم، از نظرتوسعه اقتصادی و کالبدی لزوما بر عدالت داده ای منطبق و همسو نبوده ودر نتیجه سیاست گذاری داده محور و استقرار سامانه های شفاف «داده باز» برای ارتقای عدالت فضایی و بهبود حکمرانی شهری ضرورتی انکار ناپذیر است.

کلیدواژه ها:

عدالت داده ای ، مدیریت شهری هوشمند ، خوشه بندی K-means ، تحلیل مقایسه ای کیفی (QCA).