ابعاد حمایت خانواده و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی(مطالعه ای در مقطع متوسطه دوم)

پیشرفت تحصیلی دانش آموزان یکی از شاخص های اساسی ارزیابی کارآمدی نظام آموزشی به شمار می آید و تحت تاثیر عوامل متعددی در سطوح فردی، مدرسه ای و خانوادگی قرار دارد. در این میان، خانواده به عنوان نخستین و پایدارترین نهاد اجتماعی، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری نگرش ها، انگیزش ها و رفتارهای تحصیلی دانش آموزان ایفا می کند. هدف پژوهش حاضر بررسی ابعاد حمایت خانواده و رابطه آن با پیشرفت تحصیلی دانش آموزان مقطع متوسطه دوم است. پژوهش از نظر هدف کاربردی و از نظر روش توصیفی–همبستگی بوده و با رویکرد کمی انجام شده است. جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مقطع متوسطه دوم در سال تحصیلی مورد مطالعه بود که از میان آن ها نمونه ای به روش تصادفی طبقه ای انتخاب شد. ابزار گردآوری داده ها شامل پرسشنامه حمایت خانواده در سه بعد حمایت عاطفی، آموزشی و رفتاری و شاخص پیشرفت تحصیلی بر اساس معدل درسی دانش آموزان بود. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و استنباطی و از طریق ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج پژوهش نشان داد که بین حمایت کلی خانواده و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد. همچنین هر سه بعد حمایت خانواده با پیشرفت تحصیلی ارتباط معنادار داشتند که در این میان، حمایت آموزشی بیشترین نقش را در پیش بینی پیشرفت تحصیلی ایفا کرد. یافته ها حاکی از آن است که مشارکت فعال خانواده در فرآیند یادگیری، فراهم سازی شرایط آموزشی مناسب و حمایت عاطفی هدفمند می تواند زمینه ارتقای عملکرد تحصیلی دانش آموزان را فراهم سازد. بر اساس نتایج پژوهش، تقویت تعامل خانواده و مدرسه و توانمندسازی والدین در حوزه حمایت تحصیلی می تواند به بهبود کیفیت آموزش و افزایش موفقیت تحصیلی دانش آموزان منجر شود.

کلیدواژه ها:

حمایت خانواده ، پیشرفت تحصیلی ، حمایت آموزشی ، حمایت عاطفی ، مشارکت والدین