نقش واسطه ای خودتوسعه ای در رابطه رهبری تحول آفرین و چابکی سرمایه انسانی

پژوهش حاضر باهدف تبیین نقش واسطه ای خودتوسعه ای در رابطه رهبری تحول آفرین و چابکی سرمایه انسانی انجام شده است. روش پژوهش، توصیفی- همبستگی و روش تحلیل از نوع مدل یابی معادلات ساختاری بوده است. جامعه پژوهش شامل کلیه معلمان مدارس ابتدایی منطقه یک شهر تهران به تعداد ۶۴۰ نفر بوده که با استفاده از روش نمونه گیری طبقه ای با اختصاص متناسب، ۲۲۴ نفر از آنان انتخاب شدند. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه رهبری تحول آفرین باس و آلیو (۲۰۰۰)، خودتوسعه ای ابیلی و مزاری (۱۳۹۳) و چابکی سرمایه انسانی شریهای (۲۰۰۸) به ترتیب با پایایی ۹۴/۰، ۹۲/۰ و ۹۰/۰ استفاده شده است که روایی محتوای آنها نیز بررسی و تایید شد. بررسی وضعیت متغیرها نشان داد، رهبری تحول آفرین ( ۴۵/۴)، خودتوسعه ای (۲۰/۴) و چابکی سرمایه انسانی (۸۵/۳) بالاتر از حد متوسط بوده است. مدل معادلات ساختاری نیز با شاخص های برازش مدل تایید شد؛ براین اساس، رهبری تحول آفرین به طور مستقیم بر خودتوسعه ای (۲۳/۰=γ) و با میانجی گری خودتوسعه ای بر چابکی سرمایه انسانی (۰۸/۰=β) تاثیر داشته است. همچنین خودتوسعه ای به طور مستقیم بر چابکی سرمایه انسانی (۳۳/۰=β) تاثیرگذار بوده است. درنهایت اینکه، رهبری تحول آفرین به طور مستقیم بر چابکی سرمایه انسانی تاثیرگذار نبوده است.

کلیدواژه ها:

رهبری تحول آفرین ، خودتوسعه ای ، چابکی سرمایه انسانی