بررسی نقش میانجی اعتماد بین فردی در رابطه بین خودکارآمدی با دوستی در محل کار

هدف از پژوهش حاضر، بررسی نقش میانجی اعتماد بین فردی در رابطه بین خودکارآمدی با دوستی در محل کار اعضای هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی بود. این تحقیق ازحیث جهت گیری، کاربردی و ازلحاظ راهبرد پژوهش، توصیفی همبستگی و ازنظر افق زمانی، پژوهشی تک مقطعی است. جامعه آماری تحقیق شامل کلیه اعضای هیئت علمی دانشگاه آزاد اسلامی در سال تحصیلی ۱۳۹۶-۱۳۹۵ بود که با استفاده از روش نمونه گیری تصادفی خوشه ای چندمرحله ای ۳۹۳ نفر از آنها به عنوان نمونه انتخاب شد و به سه پرسشنامه؛ خودکارآمدی شرر(۱۹۸۲)، اعتماد بین فردی مک آلیستر (۱۹۹۵) و دوستی در محل کار نلسون و همکاران (۲۰۰۰) پاسخ دادند. پایایی پرسشنامه ها به روش آلفای کرانباخ به ترتیب ۸۷/۰، ۸۹/۰و ۸۲/۰ به دست آمد و برای تعیین روایی از نظرات خبرگان استفاده شد. برای تحلیل دادهها ازمدل یابی معادلات ساختاری استفاده گردید. نتایج نشان داد خودکارآمدی اثر مستقیم بر دوستی در محل کار ندارد، بلکه اعتماد بین فردی نقش میانجی دررابطه بین خودکارآمدی با دوستی در محل کار دارد. براین اساس، مدیران دانشگاه ها باید با تلاش درجهت ارتقای خودکارآمدی اساتید، موجبات افزایش حس اعتماد بین آنان را فراهم کرده و از این مسیر، دوستی در محل کار را بهبود بخشند.

کلیدواژه ها:

خودکارآمدی ، اعتماد بین فردی ، دوستی در محل کار