تاثیر ارتباطات شخصی بر اعتیاد به شبکه های مجازی

رشد شتابان شبکه های مجازی در دهه های اخیر، هم زمان با گسترش استفاده روزمره از تلفن های هوشمند، موجب ظهور الگوی جدیدی از وابستگی رفتاری شده است که در ادبیات پژوهش با عنوان «اعتیاد به شبکه های مجازی» شناخته می شود (کوس و گریفیتس، ۲۰۱۱). پژوهش های بین المللی نشان داده اند که استفاده افراطی از شبکه های مجازی با پیامدهایی همچون افت عملکرد تحصیلی و شغلی، پریشانی روان شناختی، تنهایی، افسردگی، اضطراب و تعارضات خانوادگی و زناشویی همراه است (آندرسن و همکاران، ۲۰۱۲؛ راین و همکاران، ۲۰۱۴؛ بلاشنیو، پرژینسکی و پانتیک، ۲۰۱۶). در عین حال، بخش قابل توجهی از مطالعات جدید، اعتیاد به شبکه های مجازی را نه صرفا به عنوان پدیده ای فردی، بلکه به عنوان پیامدی از کیفیت روابط میان فردی و ساختار ارتباطات شخصی در زندگی واقعی تفسیر کرده اند (والکنبورخ، پیتر و شوت، ۲۰۱۶).بدین ترتیب، روابط چهره به چهره، حمایت اجتماعی ادراک شده، صمیمیت عاطفی در خانواده و دوستی ها، و تعارضات ارتباطی در محیط های تحصیلی و شغلی می توانند به عنوان عوامل خطر یا محافظ در برابر اعتیاد به شبکه های مجازی عمل کنند (الفینستون و نولر، ۲۰۱۱؛ پریمک و همکاران، ۲۰۱۷). برخی یافته ها نشان می دهد که نارضایتی از روابط نزدیک، احساس طرد و انزوای اجتماعی، و ضعف مهارت های ارتباطی، احتمال روی آوری جبرانی به تعاملات برخط و استفاده مسئله ساز از شبکه های مجازی را افزایش می دهد (کاردیف و همکاران، ۲۰۱۸؛ کاس، گریفیتس و کارتاشوا، ۲۰۱۴). در مقابل، تجربه روابط حمایتی، گفت وگوی عاطفی رضایت بخش در خانواده و شبکه های دوستی پایدار در دنیای واقعی، با کاهش تمایل به استفاده افراطی و اعتیادگونه از شبکه های مجازی مرتبط گزارش شده است (بلاشنیو و همکاران، ۲۰۱۶؛ هوانگ، ۲۰۱۷).

کلیدواژه ها:

ارتباطات شخصی ، روابط میان فردی ، اعتیاد به شبکه های مجازی ، شبکه های اجتماعی برخط ، حمایت اجتماعی ، تنهایی اجتماعی