استفاده از داستان سرایی و روایت در آموزش مفاهیم پیچیده برای یادگیری دانش آموزان ابتدایی

آموزش مفاهیم پیچیده و انتزاعی به دانش آموزان دوره ابتدایی، به دلیل ویژگی های شناختی این مرحله رشدی، همواره با چالش مواجه بوده است. این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی به بررسی قابلیت هنر داستان سرایی و روایت گری به عنوان راهبردی موثر برای غلبه بر این چالش می پردازد. یافته ها نشان می دهند که روایت، با تکیه بر مبانی روان شناختی نظیر نظریه ساختار روایی برونر و سازوکارهای عصب شناختی مانند شبیه سازی چندحسی در مغز، یادگیری را تسهیل می کند. کارکردهای آموزشی روایت شامل ایجاد زمینه معنادار، سازمان دهی اطلاعات، تقویت حافظه، پرورش مهارت های تفکر سطح بالا، افزایش انگیزش درونی و ایجاد پیوند عاطفی با محتواست. مقاله انواع قالب های روایی مناسب را معرفی و مراحل طراحی و اجرای یک درس روایت محور را در پنج مرحله هدف گذاری، انتخاب روایت، طراحی فعالیت ها، اجرا و ارزیابی تشریح می کند. همچنین نمونه های کاربردی در دروس ریاضی، علوم و اجتماعی ارائه شده و چالش های پیش روی این روش مانند محدودیت زمانی، دشواری طراحی و ارزیابی مورد بحث قرار گرفته اند. در این پارادایم، نقش معلم به راوی، طراح و تسهیل گر گفتگو تحول می یابد و ارزیابی یادگیری نیز باید ماهیتی تکوینی، فرآیندمحور و مبتنی بر عملکرد داشته باشد. در نهایت، این مقاله استدلال می کند که به کارگیری آگاهانه روایت می تواند پلی بین مفاهیم مجرد و ذهن عینی گرای کودک ایجاد کند و یادگیری را به تجربه ای عمیق، یکپارچه و ماندگار تبدیل نماید.

کلیدواژه ها:

داستان سرایی ، آموزش ابتدایی ، مفاهیم پیچیده ، روایت محور ، یادگیری معنادار.