تربیت دینی و اخلاقی کودکان در محیط مدرسه

تربیت دینی و اخلاقی کودکان یکی از بنیادی ترین و راهبردی ترین ماموریت های نظام های آموزشی در جوامع مختلف به شمار می آید؛ ماموریتی که نقشی تعیین کننده در شکل گیری هویت فردی، اجتماعی و معنوی نسل آینده ایفا می کند. مدرسه به عنوان مهم ترین نهاد رسمی تربیتی پس از خانواده، بستری سازمان یافته برای انتقال ارزش ها، هنجارها و باورهای اخلاقی و دینی فراهم می سازد و می تواند به طور هدفمند در نهادینه سازی فضایل اخلاقی، تقویت مسئولیت پذیری اجتماعی و پرورش انسان های متعهد و اخلاق مدار نقش آفرینی کند. در عصر معاصر، تحولات شتابان فرهنگی، گسترش فناوری های نوین، تغییر سبک زندگی و چالش های ناشی از جهانی شدن، ضرورت بازاندیشی در رویکردها و الگوهای تربیت دینی و اخلاقی در محیط مدرسه را بیش از پیش برجسته ساخته است.یافته ها حاکی از آن است که تاکید صرف بر آموزش شناختی مفاهیم دینی و اخلاقی بدون توجه به ابعاد عاطفی، رفتاری و تجربی یادگیری، نمی تواند به درونی سازی ارزش ها در کودکان منجر شود. ازاین رو، استفاده از روش های فعال تربیتی، یادگیری مشارکتی، گفت وگوی اخلاقی، الگوسازی و ایجاد فضای مدرسه اخلاق محور، به عنوان راهبردهایی کلیدی برای ارتقای تربیت دینی و اخلاقی کودکان پیشنهاد می شود. این پژوهش می تواند مبنایی نظری برای سیاست گذاران آموزشی، برنامه ریزان درسی و معلمان در جهت طراحی و اجرای برنامه های تربیتی کارآمد و متناسب با اقتضائات فرهنگی و اجتماعی معاصر فراهم آورد.

کلیدواژه ها:

تربیت دینی ، تربیت اخلاقی ، کودکان ، مدرسه ، محیط آموزشی ، ارزش های اخلاقی