تاثیر مهارت های ارتباطی معلم بر همکاری والدین در فرایند یادگیری

همکاری موثر میان خانه و مدرسه به عنوان یکی از ارکان بنیادین در توسعه همه جانبه و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان شناخته می شود و کیفیت این پیوند تا حد زیادی به تعاملات میان معلم و والدین وابسته است. پژوهش حاضر با هدف تبیین نظری و تحلیل مفهومی سازوکارهایی انجام شده است که از طریق آن ها، مهارت های ارتباطی معلم بر کیفیت و کمیت همکاری والدین در فرایند یادگیری تاثیر می گذارد. یافته های این تحلیل نشان می دهد که مهارت های ارتباطی معلم، فراتر از یک ابزار ساده انتقال اطلاعات، به منزله یک متغیر میانجی کلیدی عمل می کند که ابعاد روان شناختی، اجتماعی و فرهنگی مشارکت والدین را شکل می دهد. ارتباطات مبتنی بر همدلی، شفافیت و حساسیت فرهنگی، با ایجاد اعتماد متقابل و کاهش اضطراب والدین، به تقویت خودکارآمدی آنان در ایفای نقش آموزشی منجر می شود. این تعاملات دوسویه، رابطه معلم-والد را از یک ساختار سلسله مراتبی به یک مشارکت راهبردی تبدیل کرده و سرمایه اجتماعی لازم برای حمایت از زیست بوم یادگیری دانش آموز را فراهم می آورد. بر این اساس، نتایج تحقیق حاکی از آن است که سرمایه گذاری در توسعه شایستگی های ارتباطی معلمان، نه تنها یک رویکرد تربیتی، بلکه یک راهبرد سیاستی کلان برای تقویت پیوند خانه و مدرسه و بهینه سازی نتایج آموزشی است. این تحلیل مفهومی، چارچوبی نظری برای پژوهش های تجربی آتی و طراحی مداخلات مدرسه محور با هدف ارتقای مشارکت معنادار والدین فراهم می سازد.

کلیدواژه ها:

:مهارت های ارتباطی معلم ، همکاری والدین ، فرایند یادگیری ، مشارکت والدین ، اثربخشی آموزش