تجربه طرداجتماعی درمحیط آموزشی

طرد اجتماعی یکی از تجربه های روان شناختی مهم در محیط های آموزشی است که می تواند پیامدهای عمیقی بر سلامت روانی، عملکرد تحصیلی و تعاملات اجتماعی دانش آموزان داشته باشد. محیط آموزشی به عنوان یکی از اصلی ترین بافت های اجتماعی کودکان و نوجوانان، نقش تعیین کننده ای در شکل گیری احساس تعلق یا طرد ایفا می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تجربه طرد اجتماعی در محیط آموزشی و پیامدهای آن بر ابعاد هیجانی و آموزشی دانش آموزان انجام شده است. روش پژوهش از نوع توصیفی–همبستگی است و داده ها با استفاده از پرسشنامه های استاندارد تجربه طرد اجتماعی و سازگاری تحصیلی گردآوری شده اند. یافته های پژوهش نشان داد بین تجربه طرد اجتماعی و متغیرهایی همچون اضطراب، کاهش مشارکت کلاسی و افت عملکرد تحصیلی رابطه ای معنادار وجود دارد. نتایج حاکی از آن است که دانش آموزانی که طرد اجتماعی را در مدرسه تجربه می کنند، احساس تعلق کمتری به محیط آموزشی داشته و در تعاملات کلاسی و فعالیت های گروهی مشارکت کمتری از خود نشان می دهند. بر این اساس، توجه به روابط بین فردی، ایجاد فضای حمایتی و تقویت فرهنگ پذیرش در مدارس می تواند نقش موثری در کاهش تجربه طرد اجتماعی و بهبود سلامت روانی دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

طرد اجتماعی ، محیط آموزشی ، احساس تعلق ، سلامت روان ، مشارکت کلاسی