آموزش مهارت های زندگی در برنامه درسی رسمی؛ فاصله نظر تا عمل در مدارس ایران

پژوهش حاضر به بررسی چالش ها و فاصله میان سیاست های رسمی آموزش مهارت های زندگی و اجرای عملی آن در مدارس ایران می پردازد. در دنیای پیچیده کنونی، صرف دانش آکادمیک برای موفقیت فردی و اجتماعی کافی نیست و نیاز به مهارت های حیاتی نظیر حل مسئله، تفکر انتقادی و تاب آوری بیش از پیش احساس می شود. این مقاله با هدف تحلیل شکاف موجود بین نظر تا عمل، بررسی اثربخشی آموزش مهارت ها بر تاب آوری دانش آموزان، شناسایی موانع اجرایی و ارائه راهکارهای سیاستی برای تلفیق موثر مهارت های زندگی در برنامه درسی رسمی مدارس ایران انجام شده است. روش تحقیق از نوع توصیفی-تحلیلی و مبتنی بر مطالعات کتابخانه ای و اسنادی بوده که با هدف کاربردی صورت گرفته است. یافته ها نشان می دهند که موانع اصلی در مسیر اجرای اثربخش آموزش مهارت های زندگی، شامل غلبه نظام ارزشیابی آکادمیک و نمره محور، کمبود منابع آموزشی و پشتیبانی، فقدان آموزش های تخصصی و مستمر برای معلمان و اجرای پراکنده و ناهماهنگ برنامه ها در مدارس است. نتایج این پژوهش تاکید می کند که برای کاهش فاصله بین نظر و عمل در این حوزه، اتخاذ یک رویکرد جامع و نظام مند از طریق تدوین سند راهبردی ملی، اصلاح نظام ارزشیابی، توانمندسازی معلمان و تقویت همکاری های بین نهادی ضروری است. این اصلاحات ساختاری و تعهد همه جانبه نظام آموزشی، زمینه را برای تلفیق موثر و پایدار مهارت های زندگی در برنامه درسی فراهم آورده و به تربیت نسلی توانمندتر و مسئولیت پذیرتر منجر خواهد شد.

کلیدواژه ها:

شکاف آموزش مهارت های زندگی ، برنامه درسی رسمی ، مدارس ایران ، موانع اجرایی ، اصلاحات ساختاری ، تلفیق موثر