بررسی تاثیر نگرش معلمان به تفاوت های فردی بر انگیزش پیشرفت و یادگیری پایدار دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر نگرش معلمان به تفاوت های فردی بر انگیزش پیشرفت و یادگیری پایدار دانش آموزان مقطع ابتدایی شهر دره شهر انجام شد. پژوهش حاضر از نوع توصیفی همبستگی با رویکرد پیش بینی کننده بود. جامعه آماری پژوهش شامل کلیه دانش آموزان مقطع ابتدایی مدارس شهر دره شهر در سال تحصیلی ۱۴۰۵–۱۴۰۴ بود که تعداد آن ها به طور تقریبی ۱۲۰۰ نفر برآورد شد. از میان جامعه آماری، بر اساس جدول مورگان تعداد ۲۹۱ نفر از دانش آموزان به روش نمونه گیری تصادفی طبقه ای انتخاب شدند. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه نگرش معلمان به تفاوت های فردی تاملینسون (۲۰۱۴)، پرسشنامه انگیزش پیشرفت هرمانس (۱۹۷۰) و پرسشنامه یادگیری پایدار اندروز (۲۰۲۲) بود. داده ها با استفاده از شاخص های آمار توصیفی شامل میانگین و انحراف معیار و آزمون های آمار استنباطی شامل ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون چندگانه مورد تجزیه و تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که بین نگرش معلمان به تفاوت های فردی و انگیزش پیشرفت دانش آموزان رابطه مثبت و معناداری وجود دارد (p<۰.۰۱, r=۰.۵۸) و بین نگرش معلمان به تفاوت های فردی و یادگیری پایدار دانش آموزان نیز رابطه مثبت و معناداری مشاهده شد (p<۰.۰۱, r=۰.۶۱). همچنین نتایج تحلیل رگرسیون نشان داد نگرش معلمان به تفاوت های فردی توان پیش بینی معناداری برای انگیزش پیشرفت (p<۰.۰۱, β=۰.۵۷) و یادگیری پایدار دانش آموزان دارد (p<۰.۰۱, β=۰.۶۰). یافته های پژوهش بیانگر آن است که نگرش مثبت معلمان نسبت به تفاوت های فردی می تواند نقش مهمی در افزایش انگیزش پیشرفت و ارتقای کیفیت یادگیری پایدار دانش آموزان ایفا کند.

کلیدواژه ها:

نگرش معلمان ، تفاوت های فردی ، انگیزش پیشرفت ، یادگیری پایدار