بررسی تاثیر مهارت های خودتنظیمی بر کیفیت یادگیری الکترونیکی و خودراهبری آموزشی دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر مهارت های خودتنظیمی بر کیفیت یادگیری الکترونیکی و خودراهبری آموزشی دانش آموزان دوره متوسطه شهر تهران انجام شد پژوهش از نوع توصیفی همبستگی و پیش بین بود جامعه آماری شامل کلیه دانش آموزان مدارس دولتی تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۵ به تعداد تقریبی ۳۵۰۰۰۰ نفر بود که از این میان نمونه ای شامل ۳۸۴ دانش آموز (۱۹۶ دختر و ۱۸۸ پسر) با روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شد ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه مهارت های خودتنظیمی زیمرمن ۲۰۰۰، پرسشنامه کیفیت یادگیری الکترونیکی مایر ۲۰۰۹ و پرسشنامه خودراهبری آموزشی گاریسون ۱۹۹۷ بودند داده ها با استفاده از تحلیل های توصیفی و استنباطی شامل میانگین، انحراف معیار و تحلیل رگرسیون خطی و چندمتغیره مورد بررسی قرار گرفت یافته های توصیفی نشان داد میانگین مهارت های خودتنظیمی ۳٫۶۸±۰٫۵۴، میانگین کیفیت یادگیری الکترونیکی ۳٫۵۹±۰٫۵۷ و میانگین خودراهبری آموزشی ۳٫۷۲±۰٫۵۱ بود نتایج رگرسیون چندمتغیره نشان داد مهارت های خودتنظیمی بر کیفیت یادگیری الکترونیکی (β=۰.۴۶, t=۸.۹۲, p<۰.۰۰۱) و خودراهبری آموزشی (β=۰.۵۲, t=۱۰.۴۱, p<۰.۰۰۱) تاثیر مثبت و معنادار دارد و توانستند ۲۴ درصد و ۲۹ درصد از واریانس این متغیرها را پیش بینی کنند یافته های رگرسیون خطی ساده نیز نشان داد مهارت های خودتنظیمی بر کیفیت یادگیری الکترونیکی (β=۰.۴۹, t=۹.۰۵, p<۰.۰۰۱) و خودراهبری آموزشی (β=۰.۵۴, t=۱۰.۶۲, p<۰.۰۰۱) تاثیر معنادار دارد

کلیدواژه ها:

مهارت های خودتنظیمی ، کیفیت یادگیری الکترونیکی ، خودراهبری آموزشی