آثار تربیتی سنت ابتلاء و آزمایش انسان در نهج البلاغه

نهج البلاغه که حاصل تفکرات و تجربیات انسان کاملی است که سالها درکنار پیامبر اسلام (ص) آموزه های قرآنی و اسلامی و انسانی را به خوبی آموخته و تجربه نموده است.نهج البلاغه تالی تلو قرآن کریم است که شامل موضوعات متنوع و مختلف تربیتی و اخلاقی و اجتماعی ، تاریخی ، اصول اعتقادی و معارف اسلامی و ... است که اگر توسط مسلمین مورد توجه قرار گیرد و به کارگرفته شود ،بسیاری از مشکلات جوامع اسلامی حل می گردد. سنت های الهی همان قوانین و نوامیس الهی در گستره هستی هستند.یکی از عامترین سنت های الهی ،سنت ابتلاء یا آزمایش الهی است که شامل حال همه انسانها می گردد.زمان و مکان ندارد.سن و سال و مومن و کافر و مسلمان نمی شناسد بلکه همه را در بر می گیرد.در قرآن کریم با واژه های مختلف بکار رفته است و چگونگی و چرایی آنرا بیان شده است.در نهج البلاغه امام علی (ع) به سنت ابتلاء و آزمایش الهی توجه نموده است و آنرا در مواردی شرح و توضیح داده است. امام علی (ع) هدف خداوند از ابتلا و امتحان را، رشد و شکوفائی تربیتی و استعداد هاو ارزیابی اعمال خوب و بد بندگان، پاداش و کیفر، امتیاز قراردادن میان مومنان غیر مومنان، پاکی ازگناهان،تصفیه درون و رساندن انسان به کمال و سعادت واقعی معرفی می کند. در این پژوهش به دنبال آن هستیم که با روش تحلیلی و توصیفی آثار تربیتی ابتلاء و آزمایش الهی و نتایج آنرا از دیدگاه امام علی (ع) در نهج البلاغه مورد تحلیل و بررسی قرار دهیم.

کلیدواژه ها:

انسان ، سنت الهی ، آثار تربیتی ، ابتلاء ، آزمایش و امتحان الهی .