تاثیر روش های تدریس فعال (مثل یادگیری مبتنی بر پروژه یا گروهی) بر خلاقیت و تفکر انتقادی

هدف پژوهش حاضر بررسی تاثیر روش های تدریس فعال، شامل یادگیری مبتنی بر پروژه و یادگیری گروهی، بر خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان دوره متوسطه است. پژوهش از نوع کاربردی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل دانش آموزان مدارس دولتی شهر کرمانشاه بود و ۶۰ دانش آموز به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل تقسیم شدند. گروه آزمایش تحت آموزش با روش های تدریس فعال قرار گرفت و گروه کنترل با روش های سنتی آموزش دید. برای جمع آوری داده ها از پرسشنامه خلاقیت تورنس و پرسشنامه تفکر انتقادی واتسون–گلیزر استفاده شد. داده ها با بهره گیری از آمار توصیفی و تحلیل کوواریانس مورد تحلیل قرار گرفت. نتایج نشان داد که استفاده از روش های تدریس فعال موجب افزایش معنادار خلاقیت و تفکر انتقادی دانش آموزان شد. همچنین، یادگیری مبتنی بر پروژه و فعالیت های گروهی به دانش آموزان کمک کرد تا توانایی حل مسئله، ارزیابی اطلاعات و تولید ایده های نو را توسعه دهند. یافته ها تاکید می کند که مشارکت فعال دانش آموزان و تعامل گروهی در فرآیند یادگیری، ابزار موثری برای تقویت مهارت های شناختی سطح بالا و مسئولیت پذیری در کلاس درس است. بر اساس نتایج، معلمان می توانند با به کارگیری روش های تدریس فعال، محیط یادگیری انگیزشی، خلاق و مشارکتی ایجاد کنند که هم موجب ارتقای مهارت های تفکر سطح بالا و هم افزایش انگیزه و مسئولیت پذیری دانش آموزان می شود.

کلیدواژه ها:

روش تدریس فعال ، یادگیری مبتنی بر پروژه ، یادگیری گروهی ، خلاقیت