نقش دولت در آموزش مدیران شهری و کارکنان شهرداری ها

این پژوهش به بررسی جامع نقش دولت در طراحی، اجرا و ارزیابی برنامه های آموزشی برای مدیران شهری و کارکنان شهرداری ها می پردازد. هدف اصلی شناسایی و تحلیل چارچوب های سیاست گذاری، ابزارهای مالی، استانداردهای محتوا و فناوری های پشتیبان است که می توانند توانمندی های حرفه ای و مدیریتی در سطوح مختلف شهری را تقویت نمایند. روش تحقیق ترکیبی (Mixed‑Methods) به کار گرفته شده است: ۱) مرور نظام مند ادبیات علمی از پایگاه های Scopus، Web of Science و پایگاه های ملی (IranDoc) برای شناسایی مبانی نظری و مطالعات موردی موفق؛ ۲) مصاحبه نیمه ساختار یافته با ۳۰ مدیر و کارمند ارشد شهرداری در چهار شهر بزرگ ایران (تهران، مشهد، اصفهان و شیراز)؛ ۳) نظرسنجی مقیاسی با ۲۲۰ نفر از کارکنان میانی و میدانی. داده های کیفی با تحلیل محتوا و کدگذاری محور انجام شد؛ داده های کمی با آمار توصیفی، آزمون t‑مستقل و رگرسیون چندمتغیره تحلیل گشت. نتایج نشان می دهد که مشارکت مستقیم دولت در برنامه ریزی استراتژیک، تخصیص مستمر بودجه آموزشی، تدوین استانداردهای محتوایی مبتنی بر نیازهای محلی و پیاده سازی پلتفرم های دیجیتال یادگیری (LMS) با قابلیت ارزیابی به روش APA، به طور معناداری با بهبود شاخص های عملکردی (KPIs) شهرداری ها، ارتقاء رضایت شهروندان و افزایش نوآوری در خدمات شهری ارتباط مثبت دارد. موانع اصلی شامل محدودیت مالی، عدم هماهنگی بین سطوح مختلف دولتی، کمبود منابع انسانی متخصص و مقاومت سازمانی در پذیرش فناوری های نوین شناسایی شد. بر پایه این یافته ها، چهار پیشنهاد سیاست گذاری ارائه می شود: (۱) تدوین چارچوب جامع آموزش مدیران شهری؛ (۲) ایجاد صندوق حمایتی دولت برای تامین هزینه های آموزشی؛ (۳) پیاده سازی سامانه یکپارچه LMS با ارزیابی استاندارد APA؛ (۴) تقویت برنامه های تبادل تجربیات و شبکه سازی بین شهرها. این مطالعه می تواند راهنمای عملی برای تصمیم گیرندگان، پژوهشگران و مدیران شهری در جهت ارتقاء کیفیت خدمات شهری و توسعه پایدار شهرها باشد.

کلیدواژه ها:

نقش دولت ، آموزش مدیران شهری ، کارکنان شهرداری ، سیاست گذاری عمومی ، یادگیری الکترونیکی ، استاندارد APA ، ارزیابی عملکرد ، نوآوری شهری ، توسعه پایدار.