مدیریت دولتی و نوآوری در خدمات شهری

این پژوهش بررسی می کند که چگونه ابزارهای مدیریتی دولت—برنامه ریزی استراتژیک، تخصیص بودجه فناوری اطلاعات (ICT) و قانون گذاری برای داده های باز—نوآوری در خدمات شهری را تحت تاثیر قرار می دهند و نقش مشارکت شهروندان را به عنوان واسطه در این رابطه ارزیابی می کند. برای این منظور از روش ترکیبی (Mixed Methods) استفاده شد:بخش کمی: داده های پانل ۲۸ شهر بزرگ ایران (۱۳۹۷ ۱۴۲۲) با مدل رگرسیون پانل و مدل معادلات ساختاری (SEM) تحلیل شدند. متغیرهای مستقل شامل شاخص برنامه ریزی استراتژیک (SPI)، سهم بودجه ICT (IBS) و وجود قانون داده باز (ODL)؛ متغیر وابسته شاخص نوآوری خدمات شهری (SII) و متغیر میانی مشارکت شهروندان (CP) بود.بخش کیفی: ۲۲ مصاحبه نیمه ساختاریافته با مدیران شهرداری، مقامات وزارت ICT و مشاوران انجام شد و با NVivo کدگذاری گردید.یافته های اصلیبرنامه ریزی استراتژیک (β = ۰.۲۷) و به ویژه افزایش سهم بودجه ICT (β = ۰.۳۱) تاثیر مثبت و معناداری بر نوآوری خدمات شهری دارند.قانون داده باز به صورت مستقیم (β = ۰.۱۸) و از طریق ارتقای مشارکت شهروندان (اثر میانی = ۰.۰۹) نوآوری را تقویت می کند.مشارکت شهروندان نقش میانجی موثری ایفا می کند؛ حضور فعال مردم در پلتفرم های گزارش گری و بودجه مشارکتی اثرات قانونی را تشدید می سازد.مدل پیشنهادی ۳۴ ٪ از واریانس نوآوری را توضیح می دهد.نتیجه گیریسیاست های دولتی ترکیبی—برنامه ریزی، بودجه هدفمند ICT و چارچوب های داده باز—به صورت مستقیم نوآوری شهری را پیش می برند؛ این اثر از طریق مشارکت شهروندان تقویت می شود. بنابراین پیشنهاد می شود که برای ارتقا نوآوری شهری:صندوق ویژه نوآوری (حداقل ۴ ٪ از بودجه کل شهرداری) ایجاد شود؛استاندارد ملی برای داده های باز تدوین و اجرا گردد؛پلتفرم های مشارکتی یک در یک برای شهروندان راه اندازی شود

کلیدواژه ها:

مدیریت دولتی ، نوآوری خدمات شهری ، بودجه ICT ، قانون داده باز ، مشارکت شهروندان ، شاخص هوشمندسازی