نقش انتظارات مثبت آموزگار در بهبود وضعیت تحصیلی دانش آموزان کم برخوردار

انتظارات مثبت آموزگار به عنوان یکی از عوامل کلیدی روان شناختی و تربیتی، نقشی تعیین کننده در بهبود وضعیت تحصیلی دانش آموزان کم برخوردار ایفا می کند و می تواند شکاف موجود میان آنان و سایر دانش آموزان را کاهش دهد. این پدیده که بر مبنای «اثر پیگمالیون» استوار است، نشان می دهد که باور معلم به توانایی های پنهان دانش آموز، مستقیما بر عملکرد، انگیزه و خودپنداره تحصیلی او تاثیر می گذارد. در میان دانش آموزان کم برخوردار که اغلب با محدودیت های اقتصادی، فرهنگی و اجتماعی دست وپنج نرم می کنند، وجود یک آموزگار با نگاه مثبت و حمایت گر می تواند به عنوان عاملی جبران کننده عمل کرده و حس ارزشمندی را در آنان زنده کند. وقتی معلم انتظار دارد که دانش آموز موفق شود، ناخودآگاه رفتارهای حمایتی خود را افزایش داده، بازخوردهای سازنده تری ارائه می دهد و فرصت های بیشتری برای مشارکت کلاسی فراهم می آورد. این تعامل سازنده باعث می شود دانش آموز باور کند که توانایی غلبه بر موانع را دارد و در نتیجه، تلاش و پشتکار خود را برای یادگیری دوچندان می کند. همچنین، انتظارات مثبت به کاهش اضطراب مدرسه و افزایش اعتمادبه نفس دانش آموزان کمک شایانی می کند و آنان را از چرخه ی معیوب شکست تحصیلی نجات می دهد. در واقع، آموزگار با ایجاد جوی امن و پرانگیزه، بستر لازم برای شکوفایی استعدادهای نهفته را فراهم می کند و به دانش آموزان کمک می کند تا برچسب های منفی اجتماعی را کنار بزنند. پژوهش ها حاکی از آن است که این رویکرد مثبت، نه تنها پیشرفت تحصیلی را در پی دارد، بلکه به بهبود سلامت روان و مهارت های اجتماعی دانش آموزان نیز منجر می شود. بنابراین، تمرکز بر تقویت باورهای معلمان و آموزش آن ها برای داشتن انتظارات واقع بینانه اما مثبت، یکی از راهکارهای موثر برای تحقق عدالت آموزشی و ارتقای سطح کیفی آموزش در مدارس مناطق محروم است. در نهایت، انتظار مثبت آموزگار پلی است که دانش آموزان کم برخوردار را از حاشیه به متن جامعه علمی و تحصیلی متصل می کند و آینده ای روشن تر را برای آنان رقم می زند.

کلیدواژه ها:

انتظارات مثبت ، دانش آموز ، وضعیت تحصیلی ، آموزگار