ارزیابی روش های آموزشی بر اساس دیدگاه های علوم تربیتی و تاثیر آن بر یادگیری دانش آموزان

پژوهش حاضر با هدف ارزیابی روش های آموزشی بر اساس دیدگاه های علوم تربیتی و بررسی تاثیر این روش ها بر یادگیری دانش آموزان انجام شده است. در نظام های آموزشی معاصر، روش تدریس به عنوان یکی از موثرترین عوامل در کیفیت یادگیری و میزان درگیری شناختی، عاطفی و اجتماعی دانش آموزان شناخته می شود و انتخاب نادرست یا غیرهدفمند آن می تواند منجر به افت تحصیلی، کاهش انگیزه یادگیری و ناتوانی در پرورش مهارت های اساسی شود. علوم تربیتی با تکیه بر نظریه های یادگیری، روان شناسی رشد، برنامه ریزی آموزشی و ارزشیابی تحصیلی، چارچوبی علمی برای تحلیل و ارزیابی روش های آموزشی فراهم می کند که می تواند مبنای تصمیم گیری های آموزشی قرار گیرد. در این پژوهش، روش های آموزشی رایج از منظر مبانی علوم تربیتی مورد بررسی قرار گرفته و میزان هم خوانی آن ها با نیازهای شناختی و فردی دانش آموزان تحلیل شده است. نتایج حاصل نشان می دهد که روش های فعال، مشارکتی و دانش آموزمحور در مقایسه با روش های سنتی و معلم محور، تاثیر مثبت تری بر یادگیری پایدار، تفکر انتقادی و انگیزش تحصیلی دانش آموزان دارند. همچنین یافته ها بیانگر آن است که توجه به تفاوت های فردی، زمینه های فرهنگی و شرایط محیط یادگیری نقش تعیین کننده ای در موفقیت روش های آموزشی ایفا می کند. این پژوهش می تواند برای معلمان، برنامه ریزان آموزشی و سیاست گذاران حوزه تعلیم و تربیت به عنوان منبعی کاربردی در جهت بهبود کیفیت آموزش مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

روش های آموزشی ، علوم تربیتی ، یادگیری دانش آموزان ، کیفیت آموزش ، فرایند تدریس.