بررسی اختلال وسواس فکری–عملی و روش های درمان آن

اختلال وسواس فکری–عملی (OCD) یک اختلال اضطرابی مزمن و ناتوان کننده است که با افکار مزاحم و تکرارشونده (وسواس ها) و رفتارهای اجباری برای کاهش ناراحتی یا جلوگیری از پیامدهای ادراک شده مشخص می شود (American Psychiatric Association [APA], ۲۰۲۲). شیوع طول عمر OCD حدود ۲ تا ۳ درصد برآورد شده و شروع آن غالبا در نوجوانی و اوایل بزرگسالی رخ می دهد (Ruscio et al., ۲۰۱۰؛ Kessler et al., ۲۰۰۵). از منظر عصب زیستی، مدار اوربیتوفرونتال–سریاتوم–تالاموس و نابهنجاری در پردازش خطا و اطمینان نقش دارند؛ در سطح شناختی، باورهای ناکارآمد درباره مسئولیت افراطی، اهمیت افکار و نیاز به یقین، حفظ کننده علائم هستند (Pauls et al., ۲۰۱۴؛ Salkovskis, ۱۹۸۵؛ Abramowitz et al., ۲۰۰۹). درمان های مبتنی بر شواهد شامل درمان شناختی–رفتاری با مواجهه و جلوگیری از پاسخ (CBT-ERP) و داروهای مهارکننده بازجذب سروتونین (SSRIs) به عنوان خطوط اول درمان اند (Foa et al., ۲۰۰۵؛ Skapinakis et al., ۲۰۱۶). برای موارد مقاوم، مداخلات پیشرفته مانند تحریک عمقی مغز (DBS) و تحریک مغناطیسی فراجمجمه ای (rTMS) مطرح شده اند (Hirschtritt et al., ۲۰۱۷؛ Carmi et al., ۲۰۱۸). مرور حاضر با رویکرد نظام مند، یافته های کلیدی درباره فنوتیپ بالینی، نشانگان فرعی، همایندی ها، سازوکارهای تداوم، و اثربخشی درمان ها را جمع بندی می کند و شکاف های پژوهشی (از جمله نیاز به نشانگرهای زیستی پاسخ درمان، پروتکل های شخصی سازی شده، و پیگیری های بلندمدت) را برجسته می سازد (Öst et al., ۲۰۱۶؛ McGuire et al., ۲۰۱۵). نتایج نشان می دهد که ERP همچنان اثربخش ترین درمان روان شناختی است؛ ترکیب آن با راهبردهای فراشناختی، پذیرش و تعهد (ACT) و بهینه سازی دوز SSRIs می تواند پیامدها را بهبود بخشد، در حالی که درمان های فشرده و مبتنی بر فناوری (واقعیت مجازی، درمان دیجیتال) برای کاهش موانع دسترسی نویدبخش اند (Twohig et al., ۲۰۱۰؛ Mataix-Cols et al., ۲۰۱۶).

کلیدواژه ها:

اختلال وسواس فکری–عملی ، ERP ، درمان شناختی–رفتاری ، SSRIs ، rTMS ، DBS ، باورهای وسواسی ، مدار اوربیتوفرونتال–سریاتوم–تالاموس.