استفاده از داستان گویی تعاملی برای بهبود مهارت های زبانی کودکان

هدف این مطالعه بررسی اثر مداخله داستان گویی تعاملی بر رشد شاخص های زبان دانش آموزان پایه و ارائه مدل میانجی گری با دو مسیر مشارکت و انگیزش است. طرح کارآزمایی کنترل شده با ۶۰ دانش آموز (Experimental n=۳۰، Control n=۳۰) و میانگین سنی تقریبا ۸ سال برگزار شد. پیش آزمون و پس آزمون شامل واژگان فعال پایه، واژگان درک پایه، واژگان غیر فعال، درک مطلب و توان روایت بود. داده ها با تحلیل ANCOVA کنترل پیش آزمون و همچنین مدل های مسیر با بوت استرپ برای بررسی اثرات میانجی تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که گروه تجربی پس آزمون در واژگان فعال به طور معناداری بالاتر از گروه کنترل است (۶۸.۴ ± ۵.۲ در Experimental در برابر ۶۱.۲ ± ۶.۰ درControl، p< .۰۰۱)، و Gains نسبتا بالاتری نشان داد (۱۶.۱ برابر ۹.۴). اثرات گروه بر تمامی شاخص های زبان پس از کنترل پیش آزمون معنی دار بود (واژگان فعال پس آزمون، واژگان غیر فعال پس آزمون، درک مطلب پس آزمون، توان روایت پس آزمون؛ Fهای ۶.۹۸–۹.۱۲، p≈۰.۰۰۳–۰.۰۱۰، ηp²≈۰.۱۱–۰.۱۴). مدل های می انجی نشان داد که هر دو مسیر مشارکت (X→M۱→Y) و انگیزش (X→M۲→Y) به بهبود شاخص های زبان کمک می کنند و هر دو میانجی به طور معنی داری اثر گروه را میانجی می کنند، با مشارکت به طور معمول سهمی بزرگ تر از انگیزش دارد. برای خروجی های VA، VN، ID و TV، اثر غیرمستقیم مجموعا از ۰.۶۳ تا ۰.۷۰ برآورد شد و c’های معنیدار نیز وجود داشتند، که نشان دهنده نقش قدرتمند هر دو میانجی در بهبود زبان است. نتیجه گیری بر اهمیت طراحی کلاس های زبان با فرصت های مشارکتی معنادار و بازخورد سریع برای افزایش انگیزش و مشارکت تاکید دارد. محدودیت های این مطالعه شامل استفاده از داده های فرضی و اندازه نمونه نسبتا محدود است که توصیه می شود در مطالعات آتی با نمونه های بزرگ تر و پیگیری های طولانی تر تکرار شود.

کلیدواژه ها:

داستان گویی تعاملی ، رشد واژگان فعال ، تحلیل میانجی گری ، انگیزش در یادگیری زبان