تحلیل و بررسی مطالعه رابطه بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز بر کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی تحصیلی

هدف از این پژوهش، تحلیل و بررسی رابطه بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با دو متغیر مهم روان شناختی-تحصیلی، یعنی کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان است. در محیط های آموزشی، کیفیت رابطه معلم-شاگرد که مبتنی بر احترام، اعتماد، حمایت و درک متقابل است، به عنوان یک عامل کلیدی در سلامت روانی و موفقیت تحصیلی فراگیران شناخته می شود. این مطالعه با روش تحقیق توصیفی از نوع همبستگی و با استفاده از پرسشنامه های استاندارد سنجش کیفیت رابطه معلم-شاگرد، اضطراب تحصیلی و خودکارآمدی تحصیلی انجام شد. جامعه آماری پژوهش را دانش آموزان دوره متوسطه دوم شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ تشکیل دادند که نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر به روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای انتخاب شدند. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و روش های همبستگی پیرسون و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با میزان اضطراب تحصیلی رابطه منفی و معنادار و با خودکارآمدی تحصیلی رابطه مثبت و معنادار وجود دارد. به عبارت دیگر، دانش آموزانی که رابطه کیفی بهتری با معلمان خود گزارش کردند، از اضطراب کمتر و خودکارآمدی تحصیلی بالاتری برخوردار بودند. نتایج تحلیل رگرسیون نیز حاکی از آن بود که کیفیت رابطه معلم-شاگرد پیش بینی کننده معناداری برای هر دو متغیر اضطراب و خودکارآمدی است. این پژوهش بر ضرورت توجه سیاست گذاران و مربیان به نقش حیاتی روابط انسانی مثبت و حمایتگر در کلاس درس به عنوان بستری برای کاهش آشفتگی های هیجانی و تقویت باورهای سازنده دانش آموزان نسبت به توانایی های خود تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

کیفیت ارتباط معلم-شاگرد ، اضطراب تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، رابطه حمایتگر ، سلامت روانی-تحصیلی