تحلیل و بررسی مطالعه رابطه بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز بر کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی تحصیلی آن

هدف این پژوهش، بررسی رابطه بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با کاهش اضطراب و افزایش خودکارآمدی تحصیلی در دانش آموزان دوره متوسطه دوم بود. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دختر و پسر دوره متوسطه دوم ناحیه ۳ آموزش و پرورش شهر تهران در سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ بود که با استفاده از روش نمونه گیری خوشه ای چندمرحله ای، نمونه ای به حجم ۳۸۰ نفر انتخاب شد. ابزارهای پژوهش شامل پرسشنامه کیفیت رابطه معلم-شاگرد، پرسشنامه اضطراب تحصیلی فریدمن و پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی مورگان-جینکز بود. داده ها با استفاده از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون خطی چندگانه تحلیل شدند. یافته ها نشان داد که بین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز با اضطراب تحصیلی رابطه منفی معنادار و با خودکارآمدی تحصیلی رابطه مثبت معنادار وجود دارد. همچنین کیفیت ارتباط معلم و دانش آموز توانست ۳۸ درصد از واریانس اضطراب تحصیلی و ۴۶ درصد از واریانس خودکارآمدی تحصیلی را پیش بینی کند. این نتایج بر اهمیت توجه به کیفیت روابط معلم-شاگرد در برنامه های آموزشی و تربیتی مدارس تاکید دارد.

کلیدواژه ها:

کیفیت ارتباط معلم-شاگرد ، اضطراب تحصیلی ، خودکارآمدی تحصیلی ، دانش آموزان متوسطه ، رابطه آموزشی