الهیات امید در کلاس درس: نقش معلم دینی در تاب آوری روانی و مقابله با «یاس نسلی»

این مقاله به بررسی نقش کلیدی معلم دینی در ارتقای تاب آوری روانی دانش آموزان و مقابله با پدیده «یاس نسلی» از منظر «الهیات امید» می پردازد. در بستر چالش های روانی-اجتماعی معاصر، یاس به عنوان یک مسئله نسلی ظهور یافته که نیازمند پاسخی فعال و آینده نگر از سوی نهادهای تربیتی است. با استناد به چارچوب «الهیات امید»—که با تکیه بر مفاهیمی چون وعده الهی، انتظار فعال و آینده ای رهایی بخش شکل گرفته—استدلال می شود که معلم دینی می تواند با ایفای نقش «عاملیت امیدبخش»، کلاس درس را به عرصه ای برای معناسازی، بازخوانی انتقادی رنج و تقویت توان مقابله ای تبدیل کند. این نقش، مستلزم به کارگیری راهبردهای آموزشی مبتنی بر قصص و مفاهیم امیدآفرین دینی، ایجاد دیالوگ اگزیستانسیل و پرورش حس عاملیت جمعی در دانش آموزان است. در نتیجه، پیاده سازی این رویکرد نه تنها به افزایش تاب آوری فردی کمک می کند، بلکه با ارائه تفسیری معنادار از آینده، پادزهری نظری و عملی در برابر گسترش یاس نسلی فراهم می سازد. این پژوهش در نهایت بر ضرورت بازتعریف برنامه درسی و توانمندسازی معلمان دینی بر اساس این پارادایم تاکید می ورزد.

کلیدواژه ها:

الهیات امید ، معلم دینی ، یاس نسلی ، تاب آوری روانی ، آموزش دینی.