کمبود فعالیت هنری و ورزشی و گرایش به آسیب های دیگر در بین دانش آموزان

این مقاله با رویکردی توصیفی-تحلیلی، به مسئله کمبود فعالیت های هنری و ورزشی در محیط های آموزشی و پیامدهای گسترده آن می پردازد. تمرکز افراطی نظام های آموزشی بر موفقیت های کمی و آزمون محور، سبب غفلت از نقش حیاتی این فعالیت ها در رشد همه جانبه دانش آموزان شده است. این کمبود ساختاری، تنها محرومیت از سرگرمی نیست، بلکه خلائی در فرآیند جامعه پذیری و توانمندسازی ایجاد می کند. پیامدهای این وضعیت هم فردی و هم اجتماعی است. در سطح فردی، دانش آموزان از فرصت های توسعه شناختی، سلامت روان، رشد اجتماعی و شکل گیری هویت مثبت بازمی مانند . در سطح اجتماعی، این خلا زمینه را برای گرایش به آسیب های جایگزین مانند رفتارهای پرخطر، سوءمصرف مواد، خشونت، وابستگی بیمارگونه به فضای مجازی و انزوای اجتماعی فراهم می سازد. عوامل این معضل چندلایه هستند و در سیاست های کلان آزمون محور، کمبود منابع و زیرساخت ها، نبود نیروی انسانی متخصص، فرهنگ خانواده ها و نیز تغییر سبک زندگی و هجوم فناوری های نوین ریشه دارند. با این حال، تجربیات بین المللی و تحلیل نقش نظام آموزشی نشان می دهد خروج از این بن بست ممکن است. مقاله با ارائه چارچوبی از راهکارهای چندسطحی (از سطح کلان سیاست گذاری تا سطح خرد مدرسه و خانواده) نتیجه می گیرد که سرمایه گذاری در این حوزه، نه یک هزینه، بلکه سرمایه گذاری هوشمندانه در سلامت نسل آینده و امنیت اجتماعی است و تبدیل مدارس به کانون های پویای حیات جمعی را ضروری می داند.