واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در آموزش تجربه محور

در سال های اخیر، بهره گیری از فناوری های نوین آموزشی به ویژه واقعیت افزوده و واقعیت مجازی، به عنوان رویکردی نوآورانه در ارتقای کیفیت یادگیری مورد توجه نظام های آموزشی قرار گرفته است. این فناوری ها با فراهم سازی محیط های تعاملی، شبیه سازی شده و غوطه ور، زمینه تحقق آموزش تجربه محور را بیش از پیش فراهم می کنند. آموزش تجربه محور بر یادگیری از طریق تجربه مستقیم، تعامل فعال و مشارکت موثر یادگیرندگان تاکید دارد و واقعیت افزوده و واقعیت مجازی ابزارهایی توانمند برای تحقق این نوع یادگیری به شمار می روند. واقعیت افزوده با ترکیب عناصر دیجیتال و محیط واقعی، درک مفاهیم انتزاعی را تسهیل کرده و موجب افزایش توجه، انگیزه و مشارکت یادگیرندگان می شود. در مقابل، واقعیت مجازی با ایجاد محیط های کاملا مجازی، امکان تجربه موقعیت هایی را فراهم می سازد که در شرایط واقعی دسترسی به آن ها دشوار، پرهزینه یا خطرناک است. شواهد پژوهشی نشان می دهد استفاده هدفمند از این فناوری ها می تواند به بهبود یادگیری عمیق، تقویت مهارت های حل مسئله، افزایش تعامل اجتماعی و ارتقای نگرش مثبت دانش آموزان نسبت به فرایند یادگیری منجر شود. با این حال، چالش هایی نظیر هزینه های اجرایی، محدودیت های فنی، نیاز به آموزش معلمان و طراحی محتوای آموزشی متناسب، از جمله موانع بهره برداری موثر از این فناوری ها محسوب می شوند. این مقاله با رویکردی توصیفی تحلیلی به بررسی نقش واقعیت افزوده و واقعیت مجازی در آموزش تجربه محور پرداخته و بر ضرورت برنامه ریزی آگاهانه و استفاده هدفمند از این فناوری ها در نظام آموزشی تاکید می کند.

کلیدواژه ها:

واقعیت افزوده ، واقعیت مجازی ، آموزش تجربه محور ، یادگیری فعال ، فناوری های آموزشی