نوآوری در مدیریت امور فرهنگی و پایداری فرهنگی شهرها

این مقاله به بررسی نقش نوآوری در مدیریت امور فرهنگی شهری به عنوان یک راهبرد کلیدی برای دستیابی به پایداری فرهنگی شهرها می پردازد. در مواجهه با چالش های ناشی از جهانی شدن، شهرنشینی فزاینده و تغییرات سریع اجتماعی، حفظ و تقویت هویت فرهنگی و سرمایه اجتماعی شهرها اهمیت مضاعفی یافته است. نوآوری در مدیریت فرهنگی، فراتر از صرفا استفاده از فناوری های نوین، شامل بازنگری در مدل های حکمرانی، سیاست گذاری های مشارکت محور و خلق ظرفیت های جدید برای تولید و مصرف فرهنگی است. این پژوهش با رویکردی توصیفی–تحلیلی، چارچوب های نظری نوآوری فرهنگی و ابعاد سه گانه پایداری فرهنگی (هویت، سرمایه اجتماعی و تاب آوری) را بررسی می کند. نتایج نشان می دهد که پذیرش مدل های حکمرانی مشارکتی، بهره گیری از ظرفیت های فناوری های دیجیتال، و توسعه اکوسیستم های خلاق، محرک های اصلی در تقویت پایداری فرهنگی شهرها هستند. مدیریت شهری با اتخاذ رویکردهای نوآورانه میتواند از فرهنگ به عنوان یک منبع استراتژیک برای توسعه پایدار بهره ببرد و شهرها را به محیط هایی پویا و انعطافپذیر تبدیل کند که قادر به حفظ میراث گذشته و همزمان پاسخگویی به نیازهای آینده باشند. تاکید بر نوآوری در مدیریت فرهنگی، پلی میان میراث فرهنگی و چشم اندازهای آینده شهر فراهم می آورد.

کلیدواژه ها:

نوآوری فرهنگی ، مدیریت شهری ، پایداری فرهنگی ، حکمرانی فرهنگی ، خلاقیت شهری