تاثیر خوانش نمایشی متون ادبی بر کاهش کم رویی دانش آموزان

کم رویی و اضطراب اجتماعی یکی از چالش های مهم یادگیری و تعامل دانش آموزان در کلاس های درس است که می تواند بر اعتماد به نفس، مشارکت کلاسی و عملکرد تحصیلی آن ها تاثیر منفی بگذارد. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر خوانش نمایشی متون ادبی بر کاهش کم رویی دانش آموزان انجام شد. این مطالعه از نوع پژوهش تجربی و نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون و پس آزمون به همراه گروه کنترل بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره متوسطه بود که به صورت هدفمند انتخاب شدند و نمونه ای شامل ۴۰ دانش آموز در دو گروه آزمایش و کنترل تشکیل شد. در گروه آزمایش، دانش آموزان طی یک دوره شش هفته ای به صورت منظم به تمرین خوانش نمایشی داستان ها، شعرها و نمایشنامه های کوتاه پرداختند، در حالی که گروه کنترل آموزش های معمول کلاس ادبیات را دریافت کرد. ابزار جمع آوری داده ها شامل پرسشنامه کم رویی استاندارد و مشاهدات میدانی بود. نتایج نشان داد که خوانش نمایشی متون ادبی باعث افزایش مهارت های ارتباطی، اعتماد به نفس و کاهش نگرانی های اجتماعی دانش آموزان شد و تفاوت معناداری بین گروه آزمایش و کنترل در میزان کم رویی مشاهده گردید. تحلیل داده ها همچنین نشان داد که مشارکت فعال در فعالیت های نمایشی و تمرین بیان احساسات از طریق متون ادبی نقش مهمی در تقویت مهارت های بین فردی و کاهش کم رویی دارد. این یافته ها حاکی از آن است که ادبیات نمایشی به عنوان یک ابزار آموزشی فعال می تواند علاوه بر تقویت مهارت های زبانی، به رشد اجتماعی و روانی دانش آموزان نیز کمک کند.