آموزش مشارکتی و تاثیر آن بر مسئولیت پذیری یادگیرندگان

پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر آموزش مشارکتی بر تقویت مسئولیت پذیری یادگیرندگان انجام شده است. در دهه های اخیر، نظام های آموزشی با چالش هایی همچون کاهش مشارکت فعال دانش آموزان، وابستگی بیش ازحد به معلم و ضعف در پذیرش مسئولیت های فردی و گروهی مواجه بوده اند. در این میان، آموزش مشارکتی به عنوان یکی از رویکردهای نوین یاددهی–یادگیری، با تاکید بر تعامل اجتماعی، کار گروهی هدفمند و یادگیری فعال، مورد توجه پژوهشگران و برنامه ریزان آموزشی قرار گرفته است. این پژوهش با رویکرد توصیفی–تحلیلی و بر پایه تحلیل مفهومی و یافته های مطالعات میدانی پیشین، به بررسی نقش آموزش مشارکتی در شکل گیری و ارتقای مولفه های مسئولیت پذیری یادگیرندگان پرداخته است.یافته ها نشان می دهد که اجرای راهبردهای آموزش مشارکتی، از طریق تقسیم نقش ها، وابستگی متقابل مثبت، پاسخ گویی فردی و ارزیابی گروهی، زمینه ساز افزایش احساس تعهد، خودکنترلی و پاسخ گویی یادگیرندگان نسبت به وظایف آموزشی می شود. در این الگو، یادگیرندگان نه تنها در فرایند یادگیری نقش فعال تری ایفا می کنند، بلکه نسبت به پیامدهای عملکرد فردی و گروهی خود نیز آگاه تر می شوند. همچنین نتایج حاکی از آن است که آموزش مشارکتی با تقویت مهارت های ارتباطی، تصمیم گیری جمعی و حل مسئله، موجب نهادینه شدن مسئولیت پذیری اجتماعی و اخلاقی در محیط های آموزشی می گردد.بر اساس نتایج این پژوهش، می توان نتیجه گرفت که آموزش مشارکتی، در صورت طراحی اصولی و اجرای هدفمند، می تواند به عنوان راهبردی موثر در پرورش یادگیرندگانی مسئول، مستقل و متعهد مورد استفاده قرار گیرد. این رویکرد نه تنها کیفیت یادگیری را ارتقا می بخشد، بلکه با آماده سازی یادگیرندگان برای ایفای نقش های مسئولانه در جامعه، به تحقق اهداف تربیتی آموزش وپرورش نیز کمک می کند.