طراحی محیط های آموزشی که به طور موثر یادگیری حضوری و مجازی را تلفیق می کنند.

تحولات شتابان فناوری اطلاعات و ارتباطات در دهه های اخیر، نظام های آموزشی را با ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی یاددهی–یادگیری مواجه ساخته است. در این میان، یادگیری تلفیقی به عنوان رویکردی نوین، با هدف بهره گیری هم زمان از مزایای آموزش حضوری و آموزش مجازی، مورد توجه گسترده سیاست گذاران آموزشی، پژوهشگران و معلمان قرار گرفته است. یادگیری تلفیقی می کوشد با ترکیب تعامل انسانی محیط حضوری و انعطاف پذیری محیط های دیجیتال، زمینه ای برای یادگیری عمیق تر، مشارکت فعال تر یادگیرندگان و افزایش عدالت آموزشی فراهم آورد. با این حال، طراحی محیط های آموزشی تلفیقی اثربخش، مستلزم توجه به مبانی نظری یادگیری، اصول طراحی آموزشی، نقش معلم، زیرساخت های فناورانه، شیوه های ارزشیابی و نیز چالش های فرهنگی و اجرایی است.هدف مقاله حاضر، تبیین چارچوبی جامع برای طراحی محیط های آموزشی است که به طور موثر یادگیری حضوری و مجازی را تلفیق می کنند. پژوهش حاضر با رویکرد تحلیلی–توصیفی و با اتکا به مطالعات نظری و تجربی انجام شده و تلاش دارد مولفه های کلیدی یادگیری تلفیقی را در قالب هشت بخش اصلی بررسی نماید. یافته های مقاله نشان می دهد که موفقیت در طراحی محیط های تلفیقی، بیش از آنکه وابسته به ابزارهای فناورانه باشد، متاثر از انسجام طراحی آموزشی، کیفیت تعاملات، نقش تسهیل گرانه معلم و توجه به عدالت آموزشی است. در پایان، ضمن جمع بندی مباحث، چشم انداز آینده یادگیری تلفیقی و پیشنهادهایی برای پژوهش های آتی ارائه شده است.

کلیدواژه ها:

کلیدواژه ها: یادگیری تلفیقی ، آموزش حضوری ، آموزش مجازی ، طراحی آموزشی ، تعامل آموزشی ، عدالت آموزشی