بررسی شیوه های دبیران تاریخ در جذب دانش آموزان به روایت های تاریخی

تدریس تاریخ همواره با چالش هایی نظیر عدم علاقه مندی دانش آموزان، محتوای خشک و حافظه محور، و ناتوانی در ایجاد ارتباط بین گذشته و حال روبه رو بوده است. در سال های اخیر، بهره گیری از داستان سرایی (Narrative-Based Teaching) به عنوان یک رویکرد پداگوژیک نوین، به طور فزاینده ای مورد توجه قرار گرفته است. این مقاله مروری با هدف بررسی نقش داستان سرایی در آموزش تاریخ و شناسایی تکنیک های به کاررفته توسط معلمان برای جذب دانش آموزان به محتوای تاریخی، به تحلیل و بازخوانی مطالعات نظری و تجربی داخلی و بین المللی در دهه اخیر می پردازد.یافته های این مرور نشان می دهد که داستان سرایی به عنوان ابزاری قدرتمند، با فعال سازی ذهن تصویری، ایجاد همدلی و درگیرسازی عاطفی دانش آموزان، می تواند یادگیری تاریخ را معنادارتر و ماندگارتر سازد. از جمله تکنیک های شناسایی شده در این حوزه می توان به استفاده از روایت های شخصی و محلی، ساختارهای دراماتیک، شبیه سازی تاریخی، ایفای نقش، روایت تعاملی، بازنویسی وقایع تاریخی از دیدگاه های متفاوت، و استفاده از رسانه های چندگانه (فیلم، پادکست، کتاب تصویری) اشاره کرد.مطالعات مورد بررسی همچنین حاکی از آن است که معلمان موفق در این زمینه، علاوه بر مهارت روایت گری، از رویکردهای دانش آموزمحور، پرسش محور و تفکر انتقادی برای هدایت بحث ها بهره می برند. استفاده از داستان سرایی، نه تنها باعث تقویت سواد تاریخی و مهارت های تحلیلی دانش آموزان می شود، بلکه با احیای روایت های فرهنگی و هویتی، امکان تعامل میان گذشته و حال را نیز فراهم می کند.در پایان مقاله بر لزوم آموزش معلمان در زمینه روایت پردازی و طراحی محتوای خلاقانه در برنامه های تربیت معلم تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

آموزش تاریخ ، داستان سرایی ، روایت محور ، معلم تاریخ ، یادگیری فعال ، تکنیک های تدریس ، هویت تاریخی ، مطالعات مروری