نقش معلم ورزش در آموزش و تقویت مهارت همکاری و کار گروهی در دانش آموزان چند پایه

نظام آموزش ابتدایی در ایران، به ویژه در مناطق روستایی و عشایری، با چالش ساختار چندپایه مواجه است؛ ساختاری که در آن یک معلم وظیفه تدریس چندین پایه تحصیلی را به طور همزمان بر عهده دارد. این محیط آموزشی منحصربه فرد، نیازمند رویکردهای تربیتی خاصی است که بتواند ضمن مدیریت تفاوت های سنی و رشدی، اهداف آموزشی و پرورشی را محقق سازد. یکی از مهم ترین ابعاد پرورشی که در محیط چندپایه اهمیت مضاعفی می یابد، توسعه مهارت های اجتماعی، به ویژه همکاری و کار گروهی است. این مقاله به بررسی نقش حیاتی معلم ورزش در فرآیند آموزش و تقویت این مهارت ها در دانش آموزان چندپایه می پردازد. درس تربیت بدنی به دلیل ماهیت عملی، تعاملی و مبتنی بر بازی و حرکت خود، بستری ایده آل برای آموزش مهارت های بین فردی فراهم می آورد. معلم ورزش با طراحی فعالیت های مناسب، می تواند فضایی ایجاد کند که دانش آموزان کوچک تر از بزرگ ترها بیاموزند و دانش آموزان بزرگ تر مسئولیت پذیری را تجربه کنند. بررسی ها نشان می دهد که رویکردهای مشارکتی در تربیت بدنی، نه تنها سلامت جسمانی، بلکه سازگاری اجتماعی و توانایی حل مسئله مشترک را تقویت می کند چالش های موجود در مدارس چندپایه، مانند کمبود امکانات و محدودیت زمانی، ایجاب می کند که معلمان ورزش با استفاده از راهبردهای خلاقانه و مبتنی بر منابع موجود، نقش هدایتگر و تسهیل گر خود را پررنگ سازند. این تحقیق با استناد به منابع علمی موجود در حوزه روان شناسی پرورشی و آموزش ابتدایی، تاکید دارد که توانمندسازی معلمان ورزش در زمینه مدیریت کلاس های چندپایه و اصول آموزش مهارت های زندگی، می تواند کلید موفقیت در پرورش شهروندانی مسئولیت پذیر و همدل باشد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:آموزش چندپایه ، کار گروهی ، مهارت همکاری ، معلم ورزش ، تربیت بدنی ، مدارس روستایی ، مهارت های اجتماعی.