طراحی نظام یاددهی-یادگیری بر اساس تعامل معلم با ابزارهای فناوری محور

پژوهش حاضر با هدف ارائه چارچوبی نظری برای طراحی نظام یاددهی–یادگیری مبتنی بر تعامل موثر معلم با ابزارهای فناوری محور تدوین شده است. در عصر دیجیتال، آموزش نیازمند تحولی بنیادین است که در آن فناوری صرفا ابزاری کمکی نباشد، بلکه عنصری یکپارچه در فرایند طراحی و اجرای یاددهی–یادگیری محسوب شود. این مقاله با مروری بر ادبیات نظری مرتبط با فناوری آموزشی، طراحی آموزشی و نقش معلم در محیط های نوین، به تبیین مولفه های کلیدی این نظام می پردازد. مبانی نظری این نظام بر تلفیق اصول یادگیری فعال، ساخت گرایی اجتماعی و چارچوب های شایستگی های حرفه ای معلم در حوزه فناوری استوار است. تاکید اصلی بر چگونگی تسهیلگری معلم در طراحی تعاملات معنادار بین دانش آموزان، محتوا و ابزارهای فناورانه است. نتایج نشان می دهد که موفقیت این نظام به توانایی معلم در انتخاب، بومی سازی و ادغام ابزارهای دیجیتال متناسب با اهداف یادگیری و با در نظر گرفتن شایستگی های فناورانه خود وابسته است. همچنین، چالش هایی نظیر شکاف دیجیتال، مقاومت در برابر تغییر و لزوم توسعه مستمر حرفه ای معلمان شناسایی شده اند. این پژوهش در نهایت چارچوبی عملیاتی برای سیاست گذاران آموزشی و برنامه ریزان درسی ارائه می دهد تا بتوانند نظام های یاددهی–یادگیری پویاتر و فناورانه را طراحی و پیاده سازی کنند.

کلیدواژه ها:

واژگان کلیدی: یاددهی–یادگیری فناورانه ، تعامل آموزشی ، ابزارهای فناوری محور ، طراحی آموزشی ، شایستگی های معلم.