ظرفیت شبکه های اجتماعی در آموزش خلاق ادبیات فارسی

این مقاله به بررسی ظرفیت های بالقوه و بالفعل شبکه های اجتماعی در ارتقای سطح آموزش خلاق ادبیات فارسی در دوره متوسطه می پردازد. در دنیای امروز که فناوری های دیجیتال و فضای مجازی بخش جدایی ناپذیری از زندگی دانش آموزان شده اند، بهره گیری هدفمند از ابزارهای نوین ارتباطی می تواند رویکردهای سنتی آموزش ادبیات را متحول سازد. آموزش خلاق ادبیات فارسی نیازمند فضاهایی است که کنشگری، تعامل، تولید محتوا و تجربه گرایی را تشویق کند. شبکه های اجتماعی با فراهم آوردن امکاناتی نظیر انتشار سریع محتوا، برقراری ارتباط دوطرفه، و ایجاد جوامع یادگیری مجازی، بستر مناسبی برای تحقق این اهداف فراهم می آورند. در این پژوهش، ابتدا مبانی نظری آموزش خلاق و نقش این شبکه ها در بستر یادگیری تحلیل شده، سپس کارکردهای آموزشی، نقش های جدید معلم و دانش آموز، فرصت های تولید محتوای خلاق، و ابعاد تعاملی آن ها بررسی می شود. همچنین، چالش ها و ملاحظات فرهنگی و اخلاقی مرتبط با به کارگیری این ابزارها در آموزش ادبیات مورد توجه قرار می گیرد و در نهایت، چشم انداز آینده آموزش ادبیات فارسی در این فضا ترسیم خواهد شد. هدف نهایی، ارائه راهکارهایی عملی به دبیران و هنرآموزان برای ادغام موثر شبکه های اجتماعی در فرایند آموزش خلاق ادبیات فارسی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی: آموزش خلاق ، ادبیات فارسی ، شبکه های اجتماعی ، یادگیری مشارکتی ، تولید محتوای دیجیتال ، آموزش متوسطه