تاثیر آموزش ترکیبی (حضوری–مجازی) بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان

در سال های اخیر، شیوه های آموزشی ترکیبی (حضوری–مجازی) به عنوان یک رویکرد پاسخگو به تنوع نیازهای یادگیری و محدودیت های زمانی و مکانی مطرح شده است. این مقاله علمی-ترویجی به بررسی تاثیر آموزش ترکیبی بر انگیزش تحصیلی دانش آموزان می پردازد تا از منظر نظری و تجربی، دلایل و پیامدهای این شیوه آموزشی را روشن سازد. مبانی نظری رفتار محور و نظریهی انگیزش خودنظم دهنده به عنوان چارچوب های مفهومی در نظر گرفته می شود. همچنین، نقش معلم، فناوری های آموزشی و بافت مدارس ایران به دقت بررسی می شود. در بخش پیوند آموزش ترکیبی با نظریه های انگیزشی، مفاهیم کلیدی مثل انگیزش درونی و بیرونی، انگیزش های مربوط به هدف، و ارتباط آن با طراحی فعالیت های یادگیری ترکیبی تحلیل می شوند. شواهد پژوهشی داخلی درباره آموزش ترکیبی و انگیزش نشان می دهد که محوریت طراحی فعالیت های معنی دار، بازخورد سازنده و محیط آموزشی امن می تواند منجر به افزایش انگیزش شود. با وجود این، چالش هایی مانند کمبود منابع آموزشی بومی، فقدان مدرسه محوری در برنامه ریزی، و محدودیت های دسترسی به فناوری وجود دارد که نیازمند راهبردهای مدیریتی، آموزشی و فنی است. نتیجه گیری های این بررسی به سیاست گذاران آموزشی، مدیران مدارس و پژوهشگران پیشنهاد می کند تا با تقویت ظرفیت های آموزشی ترکیبی و توجه به تفاوت های فردی و بافتی، انگیزش تحصیلی به صورت پایدار ارتقا یابد. یافته های این مقاله ترکیبی از تحلیل های نظری و شواهد داخلی را ارائه می دهد تا راهبردهای عملی برای اجرای موفق آموزش ترکیبی در مدارس ایران را پیشنهاد دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:آموزش ترکیبی ، انگیزش تحصیلی ، دانش آموزان ، حضوری–مجازی ، نظریه های انگیزشی ، فناوری آموزش ، معلم ، مدارس ایران