سواد هوش مصنوعی معلمان؛ الزامات، چالش ها و راهکارهای بومی در نظام آموزشی ایران

سواد هوش مصنوعی معلمان به عنوان یک زیرساخت حیاتی در سازوکارهای یاددهی–یادگیری در قرن بیستویکم شناخته می شود. در ایران با گسترش تدریجی مدارس هوشمند، پلتفرم های آموزشی مبتنی بر داده و استفاده از ابزارهای هوش مصنوعی جهت Personalization، ارزیابی یادگیری و پشتیبانی تصمیم گیری آموزشی، نیاز به توانمندسازی معلمان در حوزه های دانشی، مهارتی و اخلاقی بیش از پیش حائز اهمیت است. این مقاله با رویکرد علمی- پژوهشی به بررسی مفهوم سواد هوش مصنوعی معلمان می پردازد و جایگاه آن را در محیط های آموزشی ایران تبیین می کند. با تمرکز بر ابعاد دانشی، مهارتی و اخلاقی، مدل منسجم و بومی سازی شده ای برای توسعه این سواد ارائه می شود تا از طریق تنظیم سیاست ها، الزامات زیرساختی و روش های آموزشی مناسب، به بهبود کیفیت یادگیری و عدالت آموزشی در ایران کمک کند. تحلیل های این مقاله بر پایه منابع فارسی معتبر، مفاهیم نظری سواد رسانه ای-هوش مصنوعی، مطالعات سیاستی و تجربه های جهانی در هم سنجی با شرایط فرهنگی، ساختاری و فناوری ایران استوار است. نتیجه گیری های پیشنهادی از جمله طراحی نقشه راه ملی، توسعه ماموریت های آموزشی برای معلمان، ایجاد زیرساخت های داده-محور، و توسعه اخلاق حرفه ای مبتنی بر ارزش های ایرانی-اسلامی است.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:سواد هوش مصنوعی معلمان ، هوش مصنوعی آموزشی ، ابعاد دانشی-مهارتی-اخلاقی ، سیاست گذاری آموزشی ، ایران ، اخلاق هوش مصنوعی ، عدالت آموزشی