نقش معلم به عنوان تسهیل گر (Facilitator) یادگیری در کلاس های دانش آموزمحور.

تحولات بنیادی در حوزه آموزشی در دهه های اخیر، به ویژه با گسترش رویکردهای دانش آموزمحور، مبانی و نقش معلم را از نگهبان دانشی به تسهیل گر یادگیری تغییر داده است. این تغییرات که با محوریت یادگیری فعال، مشارکتی و خودتنظیمی دانش آموزان شکل می گیرد، نیازمند بازنگری عمیق در شیوه های تدریس، طراحی فضاهای کلاس، و فرایندهای ارزشیابی است. پژوهش های معاصر نشان می دهد که موفقیت رویکردهای دانش آموزمحور در گرو توانمندی معلم در نقش تسهیلگر است تا با ایجاد محیط امن، انگیزه بخش و معنادار برای کشف، پرسشگری و تعامل گفت وگویی، فرایند یادگیری را بهبود بخشد و به توسعه مهارت های تفکر انتقادی، همکاری و مسوولیت پذیری منجر شود. از منظر نظری، این جنبه ها با مبانی یادگیری اجتماعی-ذهنی پیاژه و وگوتسکی، و همچنین رویکردهای ساخت گرایی و سازه گرایی همخوانی دارد و در ارزیابی تکوینی و فرایندمحور، به جای تاکید صرف بر استعدادهای فردی، به فرایندهای یادگیری و رشد دانش آموختگان توجه می کند. در این مقاله تلاش می شود تا با مرور مبانی نظری، ویژگی های کلاس دانش آموزمحور، نقش کلیدی معلم به عنوان تسهیل گر، راهبردها و روش های تدریس، تعامل و گفت وگو، ارزشیابی تکوینی و چالش های حرفه ای، تصویری منسجم از پیامدهای آموزشی و تربیتی این رویکرد ارائه شود و با ارجاع به منابع معتبر فارسی، به ویژه آثار سیف، شعبانی، فدانگر، سرمد و نیز اسناد تحول بنیادین، چارچوبی جامع برای عمل آموزشی ارائه گردد. در نهایت، با توجه به الزامات حرفه ای و ساختاری مدارس، نتیجه گیری هایی پیشنهاد می شود که می تواند به تصمیم گیران آموزشی و معلمان زمینه ای برای پیاده سازی موثر تسهیل گری در کلاس های دانش آموزمحور ارائه دهد.

کلیدواژه ها:

کلمات کلیدی:یادگیری دانش آموزمحور ، تسهیل گری یادگیری ، کلاس دانش آموزمحور ، تعامل و گفت وگو ، ارزشیابی تکوینی ، فرایند یاددهی–یادگیری ، محیط یادگیری امن و مشارکتی