نقش خوانش نزدیک در پرورش سواد انتقادی دانش آموزان دبیرستان

خوانش نزدیک به عنوان یک روش تحلیلی–متنی، با تاکید بر بررسی دقیق اجزای زبانی، سبکی، ساختاری و معنایی متن، ابزار قدرتمندی برای پرورش سواد انتقادی در دانش آموزان دبیرستانی محسوب می شود. این مقاله با هدف تبیین چگونگی به کارگیری خوانش نزدیک در محیط آموزشی دبیرستان و تحلیل تاثیر آن بر تقویت مهارت های تفکر انتقادی، استدلال، تفسیر چندلایه و نقد آگاهانه نگاشته شده است. در این راستا، پس از مرور مبانی نظری خوانش نزدیک و سواد انتقادی، نقش معلم در طراحی فعالیت های مبتنی بر خوانش نزدیک، انتخاب متن های مناسب و هدایت گفت وگوهای تحلیلی مورد بررسی قرار می گیرد. همچنین چالش های اجرایی این روش و راهکارهای عملی برای غلبه بر آن ها ارائه می شود. یافته های این پژوهش نشان می دهد که تلفیق خوانش نزدیک با رویکردهای فعال آموزشی می تواند به ایجاد فضای پرسشگری، تقویت درک بینامتنی و پرورش ذهنیت نقادانه در دانش آموزان بینجامد.

کلیدواژه ها:

خوانش نزدیک ، سواد انتقادی ، تفکر انتقادی ، آموزش ادبیات ، دبیرستان ، تحلیل متن ، مهارت های تفسیریادی ، نقش