بررسی میزان تاثیر روش های تدریس مبتنی بر فناوری در جذب دانش آموزان

آموزش و پرورش نوین، بیش از هر زمان دیگری، نیازمند رویکردهایی است که بتواند توجه و انگیزه دانش آموزان را در محیط های یادگیری پویا حفظ کند. در عصر حاضر که فناوری اطلاعات و ارتباطات (فاوا) به جزئی جدایی ناپذیر از زندگی روزمره تبدیل شده است، ادغام موثر این ابزارها در فرآیند تدریس، نه تنها یک گزینه، بلکه یک ضرورت است. این پژوهش با هدف اصلی «بررسی میزان تاثیر روش های تدریس مبتنی بر فناوری در جذب دانش آموزان» انجام شده است. جذب دانش آموز (Student Engagement) به عنوان عاملی حیاتی در موفقیت تحصیلی، شامل ابعاد رفتاری، هیجانی و شناختی است. پژوهش حاضر با رویکردی توصیفی تحلیلی و با اتکا به مرور نظام مند ادبیات و تحلیل داده های کیفی و کمی حاصل از مطالعات پیشین، به بررسی سازوکارهای این تاثیر پرداخته است. یافته ها نشان می دهند که استفاده استراتژیک از فناوری هایی نظیر بازی وارسازی Gamification))، واقعیت مجازی( VR)، واقعیت افزوده (AR) و ابزارهای تعاملی، به طور معناداری سطح مشارکت، تمرکز و علاقه دانش آموزان را افزایش داده است. فناوری با فراهم آوردن فرصت های یادگیری شخصی سازی شده، محتوای جذاب چندرسانه ای و امکان همکاری فعال، موانع یادگیری سنتی را برطرف می سازد. تحلیل ها تاکید می کنند که موفقیت این رویکرد مستلزم آموزش مستمر معلمان، انتخاب ابزارهای مناسب با اهداف آموزشی و توجه به جنبه های روانشناختی جذب است. این مقاله ضمن تشریح مبانی نظری و پیشینه پژوهش، سازوکارهای دقیق تاثیرگذاری فناوری بر ابعاد مختلف جذب را مورد واکاوی قرار می دهد و در پایان، توصیه هایی برای سیاست گذاران آموزشی و معلمان ارائه می کند.

کلیدواژه ها:

فناوری آموزشی ، جذب دانش آموز ، روش های تدریس نوین ، مشارکت فعال ، یادگیری تعاملی ، ابزارهای دیجیتال.