نقش انگیزش درونی، به عنوان نیروی محرک اصلی برای یادگیری مستمر، عمیق و خودراهبر

این مقاله تحلیلی-مفهومی به واکاوی تعامل پیچیده و حیاتی میان «باورهای یادگیری» (Learning Beliefs) و «انگیزش درونی» (Intrinsic Motivation) در بافت نظام آموزش و پرورش می پردازد. انگیزش درونی، به عنوان نیروی محرک اصلی برای یادگیری مستمر، عمیق و خودراهبر، به شدت تحت تاثیر چارچوب های شناختی و اعتقادی فرد نسبت به ماهیت یادگیری، توانایی ها و قابلیت کنترل بر فرآیندها قرار دارد. هدف این پژوهش، ترسیم یک نقشه مفهومی جامع از چگونگی تاثیرگذاری باورهای بنیادین – شامل باورهای خودکارآمدی، اسنادهای آموزشی و ذهنیت های فردی (رشد در مقابل ثبات) – بر ارضای نیازهای روانی بنیادین مندرج در نظریه خودتعیین گری (SDT) است. ما استدلال می کنیم که باورهای یادگیری انطباقی، از طریق افزایش ادراک شایستگی و خودمختاری، مسیرهای مستقیمی به سوی تقویت انگیزش درونی ایجاد می کنند، در حالی که باورهای ناکارآمد، از طریق تضعیف این نیازها، زمینه ساز کاهش تعهد و ظهور رفتارهایی چون درماندگی آموخته شده می شوند. این تحلیل بر استدلال های نظری متمرکز بوده و از هرگونه داده کمی یا تحلیل آماری اجتناب می کند تا عمق مفهومی ارتباطات میان این دو حوزه را برجسته سازد. یافته های این مقاله بر ضرورت بازنگری در مداخلات تربیتی تاکید دارند که هدف آن ها نه صرفا انتقال محتوا، بلکه شکل دهی فعالانه به جهان بینی یادگیرنده نسبت به توانایی های خود و ماهیت هوش است.

کلیدواژه ها:

انگیزش درونی ، باورهای یادگیری ، خودکارآمدی ، ذهنیت رشد ، نظریه خودتعیین گری ، اسنادهای آموزشی ، مفاهیم تربیتی