اثربخشی مشاوره مبتنی بر معنا درمانی بر کاهش احساس پوچی و افزایش امید به زندگی در نوجوانان

دوره نوجوانی یکی از حساس ترین مراحل رشد انسان است که با تغییرات سریع زیستی، شناختی و اجتماعی همراه بوده و نوجوانان را در معرض تجربه بحران های هویتی، احساس پوچی و کاهش امید به آینده قرار می دهد. احساس پوچی و بی معنایی زندگی، در صورت تداوم، می تواند زمینه ساز بروز مشکلاتی نظیر افسردگی، اضطراب، ناامیدی، افت عملکرد تحصیلی و حتی گرایش به رفتارهای پرخطر شود. ازاین رو، شناسایی و به کارگیری مداخلات روان شناختی موثر که بتوانند به تقویت معنای زندگی و امید در نوجوانان کمک کنند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است.معنا درمانی، که ریشه در رویکرد وجودی و دیدگاه های ویکتور فرانکل دارد، بر این فرض استوار است که انسان حتی در شرایط دشوار نیز قادر به یافتن معنا در زندگی خویش است و همین معنا می تواند به عنوان منبعی قدرتمند برای مقابله با رنج های روان شناختی عمل کند. هدف پژوهش حاضر، بررسی اثربخشی مشاوره مبتنی بر معنا درمانی بر کاهش احساس پوچی و افزایش امید به زندگی در نوجوانان بود.این پژوهش با استفاده از طرح نیمه تجربی از نوع پیش آزمون–پس آزمون با گروه کنترل انجام شد. جامعه آماری شامل نوجوانان مراجعه کننده به مراکز مشاوره بود که از میان آن ها نمونه ای به صورت در دسترس انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش و کنترل جایگزین شدند. گروه آزمایش در جلسات مشاوره گروهی مبتنی بر معنا درمانی شرکت کردند، در حالی که گروه کنترل مداخله ای دریافت نکرد. برای گردآوری داده ها از پرسشنامه پوچی وجودی و مقیاس امید به زندگی اسنایدر استفاده شد. داده ها با روش های آماری مناسب مورد تحلیل قرار گرفتند.نتایج نشان داد که مشاوره مبتنی بر معنا درمانی به طور معناداری موجب کاهش احساس پوچی و افزایش امید به زندگی در نوجوانان گروه آزمایش نسبت به گروه کنترل شده است. این یافته ها حاکی از آن است که معنا درمانی می تواند به عنوان رویکردی موثر و کاربردی در مراکز مشاوره نوجوانان مورد استفاده قرار گیرد و نقش مهمی در ارتقای سلامت روان و پیشگیری از آسیب های روانی–اجتماعی ایفا کند.

کلیدواژه ها:

معنا درمانی ، احساس پوچی ، امید به زندگی ، نوجوانان ، مشاوره روان شناختی ، سلامت روان ، معنا در زندگی