تاثیر برنامه روانی - آموزشی مثبت نگر بر باورهای خودکارآمدی روانشناختی دانش آموزان

مطالعه حاضر با هدف تاثیر برنامه روانی - آموزشی مثبت نگر بر باورهای خودکارآمدی دانش آموزان انجام شد. روش نیمه تجربی، با طرح پیش آزمون پس آزمون با گروه گواه انجام شد. جامعه پژوهش شامل تمامی دانش آموزان دختر پایه ششم شهر حاجی آباد در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ بودند که به روش نمونه گیری در دسترس ۳۰ نفر انتخاب شدند و در دو گروه آزمایش و گواه قرار گرفتند. ابزار گردآوری اطلاعات شامل پرسشنامه خودکارآمدی تحصیلی زاژاکووا و همکاران (۲۰۰۵) بودند. گروه آزمایش برنامه روانی - آموزشی مثبت نگر را دریافت، اما در این مدت گروه گواه آموزشی ندید. سپس تحلیل داده ها با روش تحلیل کوواریانس تک متغیری در نرم افزار SPSS نسخه ۲۲ انجام شد. نتایج نشان داد بین باورهای خودکارآمدی دانش آموزان در گروههای آزمایش و گواه، در پس آزمون، تفاوت وجود دارد و با توجه به بالاتر بودن میانگین نمرات گروه آزمایش در پس آزمون، می توان نتیجه گرفت که برنامه روانی - آموزشی مثبت نگر موجب افزایش باورهای خودکارآمدی دانشآموزان شد. نتایج پژوهش، بیانگر آن است که برنامه روانی - آموزشی مثبت نگر می تواند به عنوان یک روش مداخله ای مناسب، برای افزایش باورهای خودکارآمدی تحصیلی دانش آموزان استفاده شود.