روان شناسی تدریس و تاثیر سبک های آموزشی، رفتارهای معلم و روش های بازخورد بر خودکارآمدی و انگیزش دانش آموزان

روان شناسی تدریس یکی از حوزه های مهم در آموزش و پرورش است که بر انگیزش، خودکارآمدی و سلامت روان دانش آموزان تاثیرگذار است. پژوهش حاضر مروری بر اثر سبک های آموزشی، رفتارهای معلم، بازخوردهای ارائه شده توسط معلم و همسالان، تفاوت های فردی دانش آموزان و مدیریت کلاس بر عملکرد و انگیزه دانش آموزان دارد. نتایج نشان می دهند سبک های آموزشی فعال، مشارکتی و انعطاف پذیر باعث افزایش انگیزش درونی، مشارکت فعال و رشد شناختی و هیجانی دانش آموزان می شوند، در حالی که سبک های سنتی و یکنواخت ممکن است موجب کاهش انگیزش و اعتماد به نفس شوند. بازخورد معلم به صورت مثبت، سازنده و شخصی سازی شده، و همچنین بازخورد همسالان در محیط های گروهی و تعاملی، نقش کلیدی در تقویت خودکارآمدی، اعتماد به نفس و مهارت های هیجانی دانش آموزان دارند. تفاوت های فردی دانش آموزان، شامل سبک یادگیری، ویژگی های شخصیتی و سطح توانایی، نیز تاثیر مهمی بر پاسخ آن ها به روش های آموزشی دارد و معلمان با شناخت این تفاوت ها و تطبیق روش ها می توانند محیط یادگیری موثری ایجاد کنند. مدیریت کلاس موثر، شامل نظم، کنترل رفتار، برنامه ریزی زمان و طراحی فعالیت های جذاب، موجب افزایش مشارکت، انگیزش و خودکارآمدی دانش آموزان می شود. استفاده از فناوری آموزشی و محیط های دیجیتال تعاملی نیز امکان ارائه بازخورد فوری و شخصی سازی شده و تقویت انگیزش و مشارکت فعال دانش آموزان را فراهم می کند. در نهایت، نتایج مقاله نشان می دهد که تلفیق سبک های آموزشی مناسب، بازخورد موثر، مدیریت کلاس کارآمد و توجه به تفاوت های فردی، محیطی حمایتگر و انگیزشی ایجاد می کند که خودکارآمدی، انگیزش و سلامت روان دانش آموزان را بهبود می بخشد.

کلیدواژه ها:

روان شناسی تدریس ، سبک های آموزشی ، خودکارآمدی ، انگیزش یادگیری